Eigen gemaakte (basis) pastasaus

Aangezien het een lang weekend was heb ik zaterdag de tijd genomen voor een eigen gemaakte pasta saus. Dat smaakt toch echt het aller lekkerst. En een fijne bijkomstigheid is ook hierbij de kinderen zijn er enthousiast over 😃 Af en toe probeer ik vanuit het basis recept steeds wat ‘nieuwe’ ingrediënten er door te mengen, maar ik merk dan nog wel eens wat protest van één van de kinderen, daarom nu alleen de basis. Voor ons volwassenen serveer ik wel wat olijven en verschillende soorten kaasjes apart op een schaal.

het fijne van dit recept is dat je ook niet veel nodig hebt, het is vooral een kwestie van blijven proeven tot je de gewenste smaak hebt. De hoeveelheden die ik in dit recept hanteer zijn dan ook een handvat. Voor degenen die het niet of weinig zelf maken zou ik adviseren steeds na elke toevoeging van een specerij even te proeven wat het doet met je gerecht. Wat betreft de soort tomaat gaat mijn voorkeur uit naar Roma tomaten of de gewone losse tomaat.

Ingrediënten (4p)

  • 1 doosje / 500gr Roma tomaten
  • 2 sjalotjes
  • 2 teentjes knoflook
  • Verse tijm (3 takjes)
  • Verse rozemarijn (3 takjes)
  • Verse blaadjes basilicum
  • Verse salie (2 takjes)
  • Verse oregano (3 takjes)
  • klein blikje tomatenpuree
  • zeezout
  • peper
  • olijfolie
  • (voor de liefhebber 300gr runder gehakt)

Begin met het ontvellen van de tomaten. Ik gebruik het water in de pan die voor de pasta is  bedoeld. (Geen verspilling van water ☺️) de ruime pan met water laten  koken en daarna zacht zetten. Zet in de tomaat een klein kruisje (Aan de onderkant, het ontvellen gaat nog makkelijker) Leg voor ongeveer 20 seconden de tomaten in het kokende water en breng ze over naar een grote kom met ijskoud water. Nu kun je makkelijk de tomaten ontvellen. Leg de tomaten op een schaal.

snij de sjalotjes heel fijn en pers de knoflook. Haal van de oregano, salie, tijm, basilicum ed de blaadjes er af. Snij/scheur de blaadjes fijn. Doe ongeveer 3 eetlepels olijfolie in een pan als de olie heet is doe je de fijn gesneden sjalotjes en knoflook er in en laat het even glazig worden. Doe dan de blaadjes van de Italiaanse kruiden in de pan. Wacht nog even met de basilicum. Je hebt nu een heerlijk geurende basis waar je de tomaten bij toe voegt. Persoonlijk halveer ik de tomaten voordat ik ze in de pan leg. Laat dit nu zeker 30min staan zodat de tomaat zacht wordt en het wat op een saus begint te lijken. Voeg nu de basilicum en de tomatenpuree toe en breng verder op smaak met zeezout en de peper. Laat de pastasaus nu op een laag vuurtje staan.

Voor diegene die graag gehakt door de saus heeft, rul het gehakt in een pan voeg een klein beetje zout en peper toe. Voeg het daarna toe aan je pastasaus.

Zet de pan met water nu op het vuur en laat het koken, volg de beschrijving van je macaroni (vlindertjes of fusilli) kook het ‘al dente’. Vergeet niet af en toe te roeren in de pasta saus en wanneer hij naar wens is zet je het vuur uit.

Je pasta en saus zijn klaar om te serveren! Doe er een schaaltje parmezaan bij en wat olijven. Natuurlijk serveer je bij deze pasta een frisse rucola salade.

Mijn wijn tip is een stevige rode wijn, geschikt bij oa pasta’s. Een aanrader is de Settesoli een Italiaanse wijn.

Buon appetito!

image

De Benjamin

Hij heeft lef, zegt wat hij denkt, is vooral voor buitenstaanders über schattig en grappig. De Benjamin van het gezin. Zelfs op de momenten dat ik wel door de grond kan zakken van schaamte of verbazing van wéér een spontane reactie of actie (die dus enigszins brutaal kan overkomen) staan buitenstaanders er hard om te lachen. En ja, ik kan er ook genoeg momenten van genieten en om lachen.
Soms mag hij wat kopen bij de bakker of de drogist van zijn ‘eigen’ geld. Ook hij moet leren wat je met geld kan en dat het ook op den duur ‘op’ is. Niets mis mee, maar het gebeurd wel eens op de momenten dat ik betalen wil dat hij zo vlot en ‘schattig’ aan de klets is met de caissière, en hij o zo lief kijkt, dat ze zeggen; ‘weet je wat, vandaag krijg je dit van mij!’ Of wanneer ik afreken merk dat het bolletje wat hij al zit te eten er niet bij zit. Goed die momenten zijn nog aanvaardbaar, maar die kans dat hij zijn allerliefste glimlach de volgende keer weer opzet is groot. Het valt immers te proberen. Op zichzelf genomen geen probleem, maar Joshua mag in sommige gevallen er ook graag gebruik van maken. Zo waren de eerste weken op de basisschool uiteraard erg spannend en ook erg ‘verplicht’, geen vrijblijvendheid, keurig elke dag naar school mee draaiend met het continurooster. Het vraagt nogal wat van een mannetje van vier jaar. Toen hij door had dat die momenten met mama alleen er niet meer zoals voorheen waren kwam hij ’s ochtends wel aan met ‘Mam, vandaag hoef ik even niet naar school hè?’ Ergens rond de 4de week was het dat ik telefoon kreeg, de voicemail, niet schrikken het ging nu wel goed, maar Joshua was gevallen. Kapot neusje, lipje en vooral schrik. hij was ook getempt voor de zekerheid, 38.3. Joshua wilde toch wel graag dat mama kwam om hem op te halen.
Op school aan gekomen zit meneer in de kring met zijn lunchtrommel, de juf vertelt hoe en wat en ik neem hem mee. Zodra we op de gang staan vertelt hij hoe hij is opgevangen door meester Tonny. (De ècht onmisbare conciërge op school 😊) Het belangrijkste uit zijn verhaal (voor hem) was toch wel het moment dat meester Tonny hem een fruitijsje gaf. ‘En weet je wat ik kreeg van meester Tonny?! Ik heb een aardbei ijsje gehad!’ 2 uurtjes later moeten we Bjarne weer ophalen. Terwijl ik met andere moeders sta te praten over waarom Joshua bij mij is en niet in de klas rent meneer vrolijk over het plein. Die is genezen. Morgen gewoon naar school. Elke dag vertelt Joshua aan wie het maar horen wil over meester Tonny en het ijsje. Een paar dagen later zitten we op de fiets naar school en Joshua wil het liefst thuis zijn, dat zegt hij niet direct, maar laat het wel merken. De opmerking die volgt laat niets te wensen over aan het scenario dat hij al heeft bedacht: ‘mama, jij gaat wel even tegen juf zeggen dat ik mij niet zo lekker voel hè en dat juf jou gaat bellen dat je mij moet ophalen. En dan ga ik wel even naar meester Tonny! Dan krijg ik misschien wel een aardbei ijsje!’ Heel veel aandacht besteed ik er niet aan. Ik benoem dat ik wel even met juf zal praten. Dat ik ga zeggen dat hij kiplekker is en gewoon even moet doorzetten, dat teuten met mama nu plaats maakt voor school, dat zeg ik er dan maar niet bij. En ijsjes, die zijn voor speciale momenten. Ook juf heeft onze lieve Joshua in de gaten. Ze geeft aan dat zwichten voor zijn charmes is gebeurd voor je er erg in hebt.
Lees deze week het volgende blog over “kleuter buikpijn en een slik probleem” en je weet wat de juf ontdekte….

 

De (even niet) voorbeeldige moeder

Nu de jongste zoon ook naar school is mis ik af en toe wel eens die één op één momentjes met hem. Wanneer de anderen op school waren en ik in basis even het huis aan kant had was het steevast; ‘Mama, gaan we zo ook koffie drinken? En mag ik dan ook kindjeskoffie?’ Het was hèt moment dat we beiden zo ‘gezellig’ vonden. En ja, misschien heb ik meer tijd aan hem uiteindelijk kunnen besteden dan aan de andere twee. Volgens mij ontkom je daar als moeder met meerdere kinderen niet aan, toch heeft dat schuldgevoel lang gehangen.

Ook speelt de aandacht voor de oudste mee, een kind met ASS, dat na afwijzing in groep 5/6 van de reguliere school verkeerd is doorverwezen door dezelfde school. Het heeft anderhalf jaar gekost om dat recht te breien, hij was totaal overspannen geworden door die foute verwijzing. Precies het jaar dat Bjarne voor het eerst naar de basisschool ging, de tijd dat je dáár vooral aandacht voor wil hebben. Voor alle leuke en mooie ervaringen van hem. Positieve aandacht geven, aan alle drie uiteraard. Dat dàt er niet was op de manier zoals ik wilde en vind hoe het had gemoeten daar heb ik mee gezeten.

Zoals één van de begeleiders zei; ‘Je staat op stand ‘overleven’ je loopt maanden lang op je tenen, accepteer dat het logisch is dat je af en toe uit de bocht schiet, even niet als een voorbeeldige moeder reageert.’ Dat heeft mij aan het denken gezet. Perfect, alles moet altijd perfect en dat kan niet. Er ontstaat een vicieuze cirkel. Je reageert niet zoals het hoort, zoals je ook wil reageren, vervolgens wordt je weer boos en teleurgesteld naar jezelf. Dan hebben we het nog niet over ongevraagde commentaren van buitenstaanders wanneer jij machteloos bent bij een woede uitbarsting van je kind omdat hij het niet begrijpt door zijn autisme beperking. Op deze manier worden negatieve gedachten steeds groter als een olievlek die uit loopt.
In de afgelopen tijden hebben die woorden van de begeleider goed door gedrongen. Ergens heb ik een knop omgedraaid. Het ging dan wel stapsgewijs. Als een keukenmachine waarbij je de pulse knop steeds een stand hoger zet, maar uiteindelijk dat hebt wat je nodig hebt om te gebruiken. De positieve gedachten. En in dit geval de positieve gedachten van een moeder over hoe ze functioneert, hoe ze haar aandacht verdeeld. Al jong kon ik kleine dingen waarderen en dat inzicht moest ik weer of in ieder geval veel meer gebruiken. Heb geen hoge verwachtingen van situaties, prestaties van je kind èn van jezelf. Zie de kleine stapjes en mooie momenten van je kind. Geniet daar van! Èn zie dan óók de kleine mooie stappen van jezelf.

Nu kan ik genieten van de ‘vrije’ momenten voor mijzelf en geniet ik extra van de momenten dat ik eens één op één kan zijn met één van de jongens! Laat positieve gedachten en reacties je helpen en volg gewoon lekker je eigen moedergevoel!

Dutch baby met perzik, anijs en gember

Een tijdje terug vroeg een goede kennis mij of ik een Dutch baby wilde maken met eens een andere ‘twist’. De meeste recepten van een Dutch baby gaan gecombineerd met rood fruit, appel of banaan en dan een zuivelproduct als yoghurt bij het serveren erbij of erover. Als snel wist ik welke specerijen ik er graag in wilde verwerken; anijs en gember. Nu was alleen de vraag nog, hoe ga ik dat maken? Hoeveel ga ik van deze specerijen erin verwerken? En welk fruit ga ik gebruiken? Dat is perzik geworden. Hier heeft het goed uitgepakt! Manlief kwam later op de dag het laatste stuk ‘opeisen’ met de mededeling;’ jij hoeft niets meer toch? Dan neem ik dit!’ Aangezien smaken verschillen is mijn advies; uitproberen en proeven terwijl je het klaar maakt!

Dutch baby (Amerikaanse pannenkoek)

Ingrediënten

  • 4 – 5 halve perziken
  • 110g gezeefd bloem
  • 2 eieren
  • boter voor in de pan (20g)
  • 130 ml melk
  • 1 klein bekertje crème fraiche
  • 2 el honing voor het beslag
  • 1 el honing voor in de crème fraiche
  • 2 tot 3 tl gemalen anijszaad
  • 2 tl gemalen gember
  • 1 tl citroensap
  • mespuntje zout

Bereiding

Verwarm de oven vast voor op 200 graden.

Doe de eieren, de melk, het citroensap en de honing in een mengkom. Klop dit door elkaar. Voeg vervolgens beetje bij beetje al kloppend de bloem toe en het snufje zout. Mix het geheel tot een luchtig beslag. Zet je ovenvaste koekenpan op het vuur een laat de boter smelten. (Ik had op dat moment geen geschikte pan daarom een niet te hoge schaal) Zet het vuur uit, giet het beslag in de pan en zet de pan in de oven. Haal de pannenkoek na ongeveer 15-20min uit de oven, hij moet al wel wat omhoog gerezen zijn. Ondertussen heb je de saus van de crème fraiche kunnen maken. Doe de crème fraiche in een kommetje voeg de eetlepel honing, het anijszaad en de gember toe. Roer het goed door elkaar en blijf steeds proeven tot je de gewenste anijs/gember smaak hebt.

image

Snijd de halve perziken in partjes ( in 4en) leg ze op de pannenkoek, giet hierover het crème fraiche mengsel. Verdeel het gelijkmatig over de perziken. Zet de pannenkoek nog ongeveer 10 minuten terug in de oven. Als de pannenkoek mooi goudbruin is kun je hem serveren! Lekker als dessert met wat vanille ijs! Van deze pannenkoek kun je zeker met 4 personen eten!

image