“Een golf van moederinstinct”

Het is de één na laatste dag van het jaar dat we opgelucht en met een bijzonder gevoel het ziekenhuis uit lopen. Wat we zagen was één kindje met een mooi kloppend hartje. Dat moment dat ineens alles ècht voelt. Er is een leven in mij. Ik ben een moeder en toch stroom er op zo’n moment een golf aan moederinstinct over me heen. Liefde en zorg zal het vanaf nu krijgen.
Ondertussen eet ik al dagen niet meer, 24/7 misselijk en echt niets dat binnen blijft. Na een aantal dagen moet ik toch komen voor een check. Gelukkig heb ik nog voldoende vocht vast gehouden. De dag van termijn echo breekt aan. Inmiddels ben ik aan de insuline gezet en sta ik onder controle van internist en verpleegkundige. Puur voor de groei en gezondheid van de baby. De termijn echo is ondanks een beweeglijk kindje gelukt. Ondertussen wacht ik vrij relax op de check voor uitdroging. Nog een paar afspraken hier afronden en dan naar huis. De verpleegster komt terug, mevrouw, ik heb overleg gehad maar u moet vandaag blijven. U bent uitgedroogd. U kunt zich vanmiddag na uw afspraken melden. Dit hadden we niet verwacht, maar de lieve en goede zorg is er niet voor niets. S’avonds kom ik tegen 7u weer thuis. Morgenvroeg weer melden. Het infuus mag eraf ik kan er weer tegen aan!

Gisteren weer controles gehad en het kindje gezien. Nog altijd heerlijk beweeglijk,zo mooi 😄 Dat ik nauwelijks eet (het afvallen houdt wel aan) kan nu nog, wel moet ik me melden als ik te veel vocht niet binnen kan houden.
Uit voorzorg iedere week controles. Ik leef bij de dag en ga er vanuit dat het over een week of 4 beter zal gaan. Gewoon weer de dagelijkse routine oppakken, daar kijk ik naar uit!

Vooruit kijken

Daar zit ik dan vol spanning. Wachten op de uitslag. Hoe vaak heb ik al gedacht ‘dit keer weet ik het zeker’. En dit keer geheel niet. Ik heb griep en bronchitis, that’s it.
Het moment is daar dat ik moet kijken. Zo slecht als ik zie, om deze streepjes kan ik niet heen. Een dikke blauwe kruis. Ik ben zwanger!
Nee, ik kan het niet geloven. Samen met mijn man hebben we echt een paar dagen nodig om het echt te beseffen. De omstandigheden zijn niet de meest ideale, maar tegelijkertijd hebben we dezelfde mooie gedachte; ‘hiermee voelen we ons compleet’. Toen manlief dit zo uitte na een paar dagen wist ik wat hij bedoelde. We hadden het al eens uitgesproken tegen elkaar hoe mooi het zou zijn 4 kinderen. Kennelijk is die ‘toekomst’ nu. Met die gedachte vertrouwend op de toekomst kijken we uit naar een mooie tijd!
Daar zitten we dan een paar weken later bij de verloskundige. Ik nog altijd grieperig en inmiddels extreem misselijk en niets kunnen eten en binnenhouden. De verloskundige die mijn andere zwangerschappen heeft mee gemaakt geeft aan dat ze even moet nadenken na mijn verhaal over hoe het met mij gaat.
Muriël, ik denk dat ik je vandaag nog doorstuur naar het ziekenhuis. Gezien het grote verschil met de andere zwangerschappen is dit er 1 die wij hier niet kunnen begeleiden. Er speelt dit keer diabetes 2, de aanhoudende koorts en de boven matige misselijkheid.
Manlief en ik knikken instemmend. Fijn dat ze zo goed er over nadenkt. Maar, zegt ze, ik denk eerlijk gezegd dat het heel goed kan dat het er dit keer 2 zijn. Er is een redelijke kans op een tweeling.
Ik kijk verschrikt, dan kijk ik naast mij. Mijn man die altijd zo kalm is krijgt nog net geen beroerte. ‘Oh nee!, een tweeling!’ Een paar uur later zitten we in het ziekenhuis. Ik moet meteen de spreekwoordelijke molen in. ‘Maar we zullen eerst even een echo doen, we begrijpen dat jullie wat extra spanning hebben.’
Daar lig ik dan, mijn hart bonkt in mijn keel. Wat zal het worden?

Terugblik 2016

Het was absoluut een mooi jaar. Hard gewerkt aan veel. Wat men oogst zal men zaaien is denk ik een gezegde dat op veel toepasbaar is geweest. Een voelbare en zichtbare groei in geestelijk opzicht. En lichamelijk hard gewerkt met medische training en hardlopen (binnen de mogelijkheden).
Genoten van een pracht zomer met ons gezin. In oktober de jaarlijkse griepprik, ik voelde gek genoeg.’deze gaat dit keer niet werken’. Ook de 4mijl moest ik aan mij voorbij laten gaan. Uiteindelijk wordt ik flink ziek in november. Na 2 AB kuren wil de bronchitis en koorts niet verdwijnen. Ondertussen is de weerstand zo laag dat ieder griepje en virus dat voorbij komt bij mij blijft hangen. Zo heb ik tot een week terug overdag nog 38 graden aan verhoging en in de avond stijgt het naar 38.4.
Begin december bekruipt mij een vreemd gevoel. Half december uit ik mijn twijfels aan de doktersassistente. Die wuift mijn gevoel weg, ook manlief gelooft er niet in. Ook ik voel geen reden, toch knaagt er iets. Een paar dagen later neem ik een besluit, zo beroerd als ik me voel ga ik naar de Etos en kies meteen voor de duurste die er te koop is. Zekerheid boven alles. Ik kan alleen nog maar aan morgen denken…morgen is misschien alles anders…..
Op naar 2017!