Eerste EHBO bijeenkomst

De dag van de eerste bijeenkomst voor EHBO cursus voor blinden en slechtzienden is aangebroken. Hemelsbreed woon ik relatief dichtbij het Rode Kruis gebouw. Toch dienen de eerste ‘obstakels’ zich aan bij het zoeken naar een meest ideale reis mogelijkheid aangezien ze gevestigd zijn aan een meubelboulevard. De keuze voor de kortste reistijd bleek toch wat tegen te vallen, het was uiteindelijk ver lopen vanaf de halte. Volgens maps sta ik pal voor het pand, alleen zie ik niets van een teken van het Rode Kruis. Winkels it is. Er zit niets anders op dan te bellen naar Patrick, één van de organisatoren. Mijn omgeving om hulp vragen is echt mijn probleem niet. Ik trek mijn mond wel open. Ergens baal ik wel van mijzelf, dit had ik zelf willen doen, zelf die ingang vinden. Ik vind dat ik meer de tijd had moeten nemen en mijzelf niet zo moet laten opjagen door tijdsdruk. De enige die tijdsdruk geeft ben ikzelf. Dit blijft een moeilijke les, who cares dat ik eens 5 minuten later ben? Ik ervaar de hulp naar binnen als prettig, rustig trappen op gangen door. Alles wat ik voel en zie neem ik in mij op en zit gegraveerd in mijn geheugen.
Eenmaal begeleid naar binnen kom ik in een al gezellige groep mensen terecht. Handen schudden en proberen zoveel mogelijk namen te onthouden. Vrijwilligers en cursisten lopen door elkaar. Toch zie ik mensen al zitten, wil ik hun namen weten dan zal ik naar hen toe moeten lopen. Voor mij heel vanzelfsprekend, toch merkt een vrijwilliger het op. Mijn gedachte is dat je als slechtziende misschien nog wel meer aandacht ervoor hebt omdat je juist jezelf goed kan verplaatsen in hoe jezelf het graag zou zien. Er kunnen situaties zijn dat ik ook er de voorkeur aan geef op mijn stoel te blijven zitten in verband met mijn visus. Hoe fijn is het dan dat mensen naar jou toe komen!
Wanneer ik aangeef graag in een pauze te willen kolven wordt er direct met mij een passende ruimte gezocht en de keuken waar ik de melk in de koelkast kan zetten.

Iedereen stelt zichzelf voor en verteld kort iets over zichzelf en of gezinssituatie. Daar volgt dan vlot al een mooie gelegenheid op, zit iedereen op een plaats die visueel prettig is? Na een korte ‘stoelendans’ zitten we relatief goed. Al snel blijkt de gehele opstelling van tafels en stoelen niet ideaal met het licht dat door de ramen komt. De felle laag hangende zon doet niet veel goed en gordijnen of lamellen hangen er niet. Meteen een punt voor het Rode Kruis om te bekijken of daar wat aangedaan kan worden.
Van de vrijwilligers kan ik zeggen dat ze erg enthousiast zijn en gemotiveerd! Ook al weet je niet veel tot niets over slechtzienden en blinden, je kunt door vragen veel weten en begrijpen. Dat is dan ook wat ze doen en het levert een paar zinvolle uren op. De vrijwilligers hebben eerder bij Visio een bijeenkomst gehad waarbij ze enige kennismaking kregen met wat slechtziend en blind zijn zoal inhoudt en wat zijn punten van aandacht en wat handvaten met betrekking tot communicatie.
Het is zo leuk om te zien hoe ze zo snel al geleerde handvaten toepassen! Zo’n enthousiaste vrijwilliger werkt nog gemotiveerder om de cursus goed te volgen.
Mijn buurvrouw (vrijwilliger) geef ik aan dat ik moet kolven. Een goed moment voor koffiepauze wordt aangegeven en even later zit ik in een afgesloten kantoorruimte ontspannen te kolven. Tien minuten later zit ik ook aan de koffie.

Het laatste gedeelte gaat voornamelijk over EHBO. Wie is er al wat bekend mee en wat is de inhoudt exact van de cursus. Wat komt aanbod en wie heeft voorkeur voor bepaalde onderwerpen. Het blijkt dat er een aantal ouders van jonge kinderen tussen zitten en daarom wordt tot mijn grote vreugde er ook het een en ander van kinder EHBO toegevoegd. Zoals het reanimeren van baby’s en kleine kinderen en het onderwerp verstikking bij kinderen.

Met 4 kinderen in huis geeft het een prettig gevoel straks dit onder de knie te hebben. Ik hoop het nooit te moeten gebruiken maar we weten allemaal dat een ongelukje in een klein hoekje zit.
Zelf heb ik in de afgelopen 10 jaar 2 keer hulp moeten halen omdat één van mijn kindjes dreigde te stikken en de heimlich greep nodig was. Dit soort ervaringen hebben mij zeker nog meer reden gegeven om eens een EHBO cursus te volgen. Net als de reden dat ik slechtziend ben, fulltime mama van 4 kindjes en hulp en kennis niet altijd voorhanden zijn.
Stel dat mijn man wat overkomt? Wie helpt hem? Zeg ik dan sorry ik heb geen kennis en ik zie het ook niet goed? En wat als er iets met mensen om mij heen gebeurd? Ik wil niet doelloos om mij heen moeten kijken en bedenken wat ik kan doen.

 

Deze cursus is naast praktisch en belangrijk een moment dat van mij is. Even niet moederen maar leren en me over een tijd nuttig voelen op een vlak waarbij je anderen kunt helpen. Sinds een jaar definitief arbeidsongeschikt. Mijn visus gaat alleen nog maar achteruit de komende jaren, daar kan ik prima mee leven en nog van alles mee doen alleen zit het er niet meer in voor een baas te werken. Ik geniet van mijn rijkdom, mijn gezin! En daarnaast heb ik zorg voor de oudste jongen met autisme (dit is hard werken) en een jongen met ook een visus beperking, een motorische beperking en HS. Nu komt er ook de zorg van onze dochter bij. Het heeft ook te maken met haar gezichtsvermogen. Al die zorg geef ik met alle liefde. Het vraagt net als mijn visus beperking heel veel energie. Deze cursus geeft energie.

We sluiten de bijeenkomst af met enkele praktische zaken. Alles is nu gereed om in januari te starten met de eerste les. We gaan dan klassikaal de algemene les krijgen en dan vervolgens zo veel mogelijk 1 op 1 begeleiding van een vrijwilliger bij het oefenen. Ook was er een lotus aanwezig deze dag. Een lotusslachtoffer word ingezet bij EHBO cursussen en examens. Ze acteren een ongeval of ziektebeeld. Zij zal ook ingezet worden tijdens 1 van de lessen.

Het gaan intensieve dagen worden voor vrijwilligers en cursisten. Ik kijk ernaar uit, ook omdat de ‘slechtzienden’ humor en zelfspot deze dag al volop aanwezig was. Daar houd ik van!