Gewoon verder gaan met frisse moed!

Het is menigeen opgevallen dat het vrij stil is op de site. Af en toe een blog over mijn EHBO cursus die ik volg maar daar houdt het mee op. Nu ben ik enthousiast over de cursus en dat ik dit ook echt doorzet, toch betreurd het me dat ik al geruime tijd de site ‘in de steek heb gelaten’. En daarmee, jullie mijn volgers en lezers ook. Zo voelt het ook al weet ik verstandelijk dat ik veel tijd en energie in andere belangrijke zaken heb gestoken!

Al is het niet zo dat ik mij moet verantwoorden toch wil ik er wel wat over kwijt. Juist omdat ik bepaalde zaken met social media anders ga aanpakken en nu al doe.

Op plaatsen als Instagram en Facebook ben ik minder actief. Deels door mijn activiteit en aandacht op andere vlakken maar ook doordat ik lichtelijk gek werd van al die bloggende en vloggende mama’s en zelfs complet gezinnen. Echt knetter werd ik ervan! Eenmaal Instagram geopend bleef ik maar kijken, luisteren, verzoeken accepteren en zelf indienen. Want oh jee, ik zou er maar 1 missen. Terwijl ik zelf een baby er bij kreeg breidde het Instagram netwerk zich ook uit tot mama’s in spe en nog meer mama’s met baby’s. De één met nog mooiere foto’s de andere met een nog hippere kinderwagen. De ene moeder die zoveel volgers heeft dat ze nog meer reclame kan maken voor dat ene merk en de ander krijgt een eigen kledinglijn. Ik kwam in een wereld van blogs en vlogs over ‘wat zit er in een luiertas’ en kreeg mee hoe mensen hun hele hebben en houden op beeld en geluid gooiden. Van het kopen van hun boodschappen ‘wat zit er in mijn winkelwagen’ tot aan een bevallingen. 😱 Dit is zo wat ik niet wil zien en horen en behoefte aan heb. En de kreten van dan volg je toch niet en dan scroll je lekker verder gaan niet op. Ik wilde alleen maar volgen uit oprecht interesse en een gevoel van als ik die mama volg dan moet ik die en die ook volgen. Begrijp mij niet verkeerd, alle respect naar al die moeders die ook allemaal maar wat doen 😉😅 toch kreeg ik al heel snel het gevoel ‘dit zit niet goed’. Bij mij gaat het niet goed. Ik moet het anders doen. Iets met schoenmaker blijf bij je leest!

De afgelopen maanden ben ik zeer intensief bezig geweest met de ontwikkeling van onze oudste. Vooral op school is er veel tijd en aandacht gegaan naar begeleiding, benadering en persoonlijke ontwikkeling van en voor hem. Er zijn al heel wat uren in gaan zitten. Dan zat ik daar weer met baby en al, voedend en al voor mijn kind op te komen. Vele slapeloze nachten gehad, tegen veel onbegrip en onwil aangelopen. Heel langzaam komen we stapjes vooruit. Het gaat relatief goed. En dat ligt voornamelijk bij de jongen zelf. Hoe en wat laat ik je graag weten via blogs die hierover gaan komen!

Ook zijn er broertjes die aandacht nodig hebben. Pittige leeftijden met dito karakters 🤣😅 Ok, dat karakter hebben ze dan van hun moeder, toch is het aanpoten met consequent zijn en positief benaderen. En nee, dat lukt niet altijd en soms gaan er dagen voorbij die je graag weg gumt. Daar heb ik dan wel weer wat geleerd, brede schouders geen schuld gevoel en gewoon doorgaan. En dat we af en toe met buren op een vrijdag avond uitgeteld aan de borrel en tapas zitten en die herkenbare momenten even delen doet relativeren, het gras is nergens groener.

En dan hebben we ons meisje ❤️ wat heeft zij een bijzonder mooie uitstraling en karakter. Elke dag vrolijk! En iedereen in huis heeft ze op een bepaalde manier ‘milder’ gemaakt. Haar broers zijn haar grootste fans. Wij als ouders genieten ook bewust van haar. Daar heb ik ook absoluut veel tijd in gestoken en dat blijf ik elke dag weer doen.

Enerzijds heb ik moeten leren loslaten. Zowel naar mijn jongens (geven van vertrouwen) als mijn schema’s en planningen. Kaders en structuur ze zijn belangrijk, echter staat er ook een ‘daadwerkelijke prioriteiten’ lijstje tegenover. Daar heb ik hard aan gewerkt. Zo houd ik een gezinsagenda bij, iedereen ziet voor die week wat hij voor afspraken of taken heeft. Los daarvan houd ik een bullet journal bij. Dat geeft overzicht en rust. 

Voor EHBO zijn er nog 2 lessen te gaan. Eerdaags weer een nieuwe blog hierover.

Jullie, mijn lezers en volgers, ik hoop dat we nog lang van elkaar mogen horen/lezen. Jullie reacties zijn altijd welkom. 

Tot snel!

Reanimatie en het gebruik van een AED

‘Bel 112 en haal een AED!’ Heeft iemand dit ooit tegen je gezegd? Of heb je het zelf eens geroepen? Wellicht heeft dat er dan toe bijgedragen dat iemands leven is gered.

Hoe eerder er eerste hulp geboden wordt, in dit geval hebben we het over reanimatie, hoe groter de kans op overleving. In het algemeen duurt het 10min voordat professionele hulp aanwezig is.
Door het spoedig verlenen van eerste hulp kun je ook (verdere) schade beperken. Op het moment dat er geen zuurstof meer bij de hersenen van het slachtoffer komt, kan er hersenbeschadiging optreden. Je kunt bijvoorbeeld denken aan het uitvallen van vitale functies.

Tijdens de les behandelen èn oefenen we met reanimatie en het gebruik van de AED. Vanaf het eerste moment dat je 112 inschakelt is het voor ziende en slechtziende van groot belang je telefoon op luidspreker te zetten en hem tactisch op de grond te plaatsen. In dit geval boven het hoofd van het slachtoffer. Op de manier kun je efficiënt te werk gaan.
Ten alle tijde geldt voor het bieden van eerste hulp de veiligheid, op de eerste plaats die van jezelf! Daarna check je de veiligheid van het slachtoffer en diens omgeving. Als slechtziende heb je te maken met eventuele obstakels. Wanneer je een slechtziende hulp wil verlenen bedenk dat je hem of haar kunt helpen door eventuele tassen, los liggende takken, of ander materiaal weg te halen.

Als het duidelijk is dat het slachtoffer niet reageert check je de ademhaling. Je opent de luchtweg en checkt de ademhaling. Voor een ziende èn slechtziende geldt kijk, luister en voel.
Bij kijken naar de beweging van de borstkas kan de blinde of slechtziende met de vrije hand voelen op de borstkas.
Bij luisteren houdt je je oor bij mond en neus van het slachtoffer zo kun je een eventuele ademhaling en hoe die klinkt beluisteren aansluitend voel je met je wang of er luchtstroom is. Deze handeling van luisteren en voelen moet niet langer dan 10 seconden duren. Voor een blinde of slechtziende is dit prima te doen. Wij hebben immers deze zintuigen van voelen en horen sterk ontwikkeld. Een uitzondering hierop is de doof blinde deze zal werken op juiste handeling, voelen van borstkas en voelen van luchtstroom.

Op het moment dat duidelijk is dat er geen of geen normale ademhaling is wordt gestart met reanimatie, dit hebben we geoefend. Reanimatie is op een kunstmatige manier zuurstofrijk bloed rondpompen door borstcompressies en beademing. Het geven van 30 borstcompressies met 2 handen en 2 beademingen. Het valt zwaar, geven van borstcompressie is zwaar! Het hanteren van de juiste houding en snelheid is heel belangrijk.
Bij baby’s en kinderen hanteer je andere hoeveelheden borstcompressie. Bij een baby hanteer je 2 vingers, je begint met 5 beademingen. Bij een kind hanteer je 1 hand en 3 á 4 cm druk en 1 beademing.
We krijgen een manier aangeleerd zodat we altijd onze handen op de juiste hoogte bij het borstbeen hebben. Omdat je bij borstcompressie zo vaak, in een hoog tempo, diep (5 cm) moet drukken kost het veel energie en kracht. Zelf heb ik astma en ik was op dat moment vrij benauwd, borstcompressie is dan pittig. Achteraf bleek ik een dag na deze les ook ziek te zijn, wat mijn lage energiepeil en longinhoud verklaarde.
De uitvoering van borstcompressie is met een diepte van zo’n 5 á 6 cm met gestrekte arm roept dan ook de terechte vraag in de groep op; ‘breek je dan niet misschien iemand zijn ribben?’ Het antwoord is helder; ‘Ja, dat zou kunnen gebeuren, maar beter een rib gebroken dan totale stilstand van de bloedcirculatie. Daarbij zorgt een goed uitgevoerde borstcompressie er voor dat eventuele defibrillatiepogingen een grotere kans van slagen hebben en verdubbelt de kans op overleving.

 

Je wil dat het bloed weer door het lichaam circuleert en het hartritme dan ook weer goed opgang komt, het toedienen van een elektrische schok (defibrilleren) is dan noodzakelijk. Indien dit binnen enkele minuten na het ontstaan van de circulatiestilstand gebeurt, is de overlevingskans groot (meer dan 50 procent). De kans op succes bij defibrilleren daalt met bijna 10 procent bij elke minuut vertraging. Daarom is het ook belangrijk direct bij het alarmeren van de hulpdiensten ook voor een AED te zorgen.
Wanneer je eenmaal gestart bent met reanimeren stop je pas op het moment dat de hulpdiensten het daadwerkelijk van jou kunnen overnemen. Omdat reanimeren veel van je uithoudingsvermogen vraagt is de enige reden om te stoppen wanneer jezelf te veel buiten adem raakt en duidelijk aanvoelt dat het onverantwoord is om door te gaan. Tracht daarom vroegtijdig iemand aan te wijzen of te vragen, waarmee je kunt wisselen.

Een AED kun je vinden in bijvoorbeeld winkels of kantoorruimtes. Vaak staat er dan bij de ingang of in de hal een teken van aanwezigheid van een AED. Wil je ook weten waar in jouw omgeving een AED hangt? En wil je weten wat belangrijke eerste hulp stappen zijn? Je vindt de antwoorden in een speciaal ontwikkelde app van het Rode Kruis!
Het fijne aan de app is dat deze duidelijke pictogrammen heeft èn spraak gestuurd kan werken. Nu is het wel dat de meeste blinden en slechtzienden het liefst en het beste gebruik maken van een IPhone. Men gebruikt dan over het algemeen de spraak opties van de telefoon en niet die van de app zo heb ik begrepen. Toegegeven, ik heb geen iPhone, I wish…. maar op mijn iPad maak ik uiteraard wel gebruik van de prettige opties die het een slechtziende een stuk aangenamer maken om op het internet te surfen, sociale media te bezoeken en mijn blogs te schrijven 😊

 

Volgende lessen gaan over stabiele zijligging en verschillende soorten verband. Ook komt er een les met een Lotus zoals ik in mijn eerste blog heb verteld, we gaan Wonden leren verbinden en schoonmaken.

Het wordt vast heel spannend, daar komt toch meer bij kijken dan voelen. Mijn ogen zullen vermoed ik toch echt aan het werk moeten. Ook ik ben zeer nieuwsgierig hoe mijn mede cursisten dit gaan beleven. Zeker diegenen die zeer slechtziend zijn. Je denkt wellicht nu, ‘maar dat ben jij toch ook?’ Over het algemeen wil een slechtziende nog wel eens roepen, ‘zó slecht zie ik niet’ of ‘maar dát kan ik nog zien!’
Daarom zeg ik je, zó slecht zie ik nog niet!’
(Doof/) Blinden en slechtzienden kunnen nog heel veel. Obstakels en pittige momenten kennen we allemaal. Wanneer wij cursisten onze bijdrage kunnen leveren om iemand te helpen, verzorgen of zelfs te redden dan kun jij dat ook!
Kom bezoek eens de website www.rodekruis.nl en kijk waar er bij jouw in de buurt EHBO cursussen zijn. Ga samen met een vriend, vriendin of buurvrouw, buurman. Ga naar je Play store of App store en download de app EHBO Rode Kruis.

Tot over 2 weken!

Toevallige omstander of ook hulpverlener?

In deze en komende blogs wil ik ziende, slechtziende en blinden mee nemen in mijn verhaal en vanuit mijn perspectief als slechtziende laten zien hoe ik en mijn mede cursisten EHBO ervaren en waar wij tegenaan lopen.

Je weet na het lezen van de eerste blog de reden waarom ik deze cursus wil volgen. De basis reden is een ander kunnen helpen. Het doel omvat het redden van een leven en schade beperken. Laatst genoemde is van groot belang. Dat is die eerste hulp die je biedt, ook wanneer je denkt dat je niet veel kunt betekenen.
Iemand vragen of het goed gaat als je twijfelt of diegene onwel raakt of bij ernstig ongeval een alarmnummer bellen. Een klein gebaar en moeite welk zoveel verschil kan maken!
Doe jij dit ook? Maak jij gebruik van die kleine mogelijkheden die je bezit om iemand te helpen, gerust te stellen of erger te voorkomen? Wat is je antwoord?

Het eerste onderwerp waar we over spreken betreft het omstander effect. De gedachte dat er wel iemand anders helpt of ingrijpt omdat er zoveel meer mensen zijn die het zien. Wat ook een gedachte kan zijn is dat iemand wellicht geen hulp nodig heeft door de setting waarin hij of zij zich bevindt. Wat voor kleding draagt diegene, liggen er blikjes bier? Je zou kunnen zeggen dat het grote onzin is wat ik zeg over de setting. Helpen doe je immers altijd, toch? Wij bekeken enkele filmpjes met betrekking tot het omstander effect. Kijk maar eens mee met 1 van de filmpjes en bedenk nog eens wat je antwoord bij de eerder gestelde vraag was.

Mijn persoonlijke instelling is het ten alle tijde helpen waar ik kan. Toch was mijn antwoord helder op de vraag; ‘Wat doe je bij iemand die op de grond ligt met blikjes bier en er als een zwerver bij ligt?’ Daar stap ik niet zomaar op af en zeker niet met mijn kinderen erbij. Het is belangrijk je kinderen het goede voorbeeld te geven echter leven we in een maatschappij waarbij ik als moeder ook mijn kinderen moet beschermen. Ja, zo denk ik erover.

Als je eerste hulp verleent wil je gedegen te werk gaan en zal er enige logica en organisatie van belang zijn. Je neemt de volgende stappen:

Zorg voor veiligheid
Je moet dan denken aan de veiligheid van jezelf als eerste! De veiligheid van omstanders, het slachtoffer en de omgevingsveiligheid.
Als slechtziende of blinde ben je meer afhankelijk van licht, geluid en gevoel. Een blind persoon zal ook om de veiligheid van zijn of haar blindegeleidehond moeten denken en zal tegelijkertijd op signalen van de hond af moeten gaan. Voor een visueel beperkte persoon zal de omgeving, de omstander, een belangrijke rol spelen wanneer deze er is. Jij, die goed ziende omstander, kan wellicht de juiste informatie bieden aan de visueel beperkte EHBO’er zodat hij of zij nog beter de eerste hulp kan bieden. Als jij die goed ziende omstander bent kun je helpen door de aanwijzingen van de EHBO’er op te volgen.

Het beoordelen van de toestand van het slachtoffer
Als visueel beperkte EHBO’er kan het voorkomen dat je net iets anders te werk gaat of meer vragen stelt om zo achter een oorzaak te komen of te weten waar verwondingen zijn. Daarom zal de EHBO’er benoemen dat hij of zij visueel beperkt is wanneer hij/zij zich voorstelt.
Als EHBO’er wil je zoveel mogelijk informatie van het slachtoffer. We bespreken tijdens dit onderwerp het gebruik van ICE, In Case of Emergency, belangrijke telefoonnummers en info die een EHBO’er en latere hulpverleners kunnen helpen. Wanneer je ICE in je telefoonboek zet kan een hulpverlener een familielid bellen of ontdekken dat je suikerziekte hebt, een bepaalde allergie of welke bloedgroep je hebt.

Alarmeer de hulpdiensten.
Bij ernstige situaties bel je uiteraard 112. De direct opvolgende handeling is het op de speaker zetten van je telefoon. Wat betekend dit voor de visueel beperkte EHBO’er? Die heeft nog des te meer baat bij een luidspreker om zo zich goed te focussen op het slachtoffer. Er zijn in onze groep ook mensen die doof/slechthorend èn slechtziend zijn. Dat riep de vraag op wat doet een dove als hij/zij het alarmnummer wil bellen? Daar heb ik nog niet eerder bij stil gestaan. Er bestaat een speciaal nummer voor.

Verleen verdere eerste hulp
Als visueel beperkten stuiten we op een tweetal situaties. De visueel beperkte omstander en de visueel beperkte EHBO’er. Hoe gaan de hulpverleners die inmiddels zijn gekomen om met de visueel beperkte EHBO’er? Wat maakt of kraakt dat er de juiste hulp wordt geboden en de juiste informatie wordt overgedragen? Als visueel beperkte omstander kun je onzeker raken of graag de juiste instructie krijgen. Waar mag je lopen? En wat als je als blinde met je hond langs een ongeval loopt? Het blijkt dat het voor deze hulpverleners van belang is te weten hoe je omgaat met een slechtziende of blinde hulpverlener.

Er wordt verder aandacht besteed aan hoe moet je reageren bij verstikking. Daarnaast bespreken we de veiligheid van het slachtoffer en je hoe je het slachtoffer moet verslepen of ondersteunen. Uiteraard oefenen we dit metelkaar. En daar ben ik heel blij mee, ik merk dat het uitvoeren van oefeningen je veel meer laat nadenken en echt voelen welke handelingen je moet uitvoeren.

 

Ik denk 🤔 dat ik hier thuis nog even ga oefenen…..slachtoffers genoeg 🤣

Dit is dan wel een vrij informatieve blog maar even zo genoeg stof tot nadenken! Wij leren wel op de cursus 😉
Mijn doel voor deze blog is specifiek dat de goedziende omstander en goedziende hulpverlener zich bewust zijn van hun rol bij eerste hulp die verleend wordt door een blinde of slechtziende. Ook hoop ik dat jij je gedachte laat gaan over het omstander effect en wat het voor jou betekend, wat als jij het slachtoffer bent?

Eerste EHBO bijeenkomst

De dag van de eerste bijeenkomst voor EHBO cursus voor blinden en slechtzienden is aangebroken. Hemelsbreed woon ik relatief dichtbij het Rode Kruis gebouw. Toch dienen de eerste ‘obstakels’ zich aan bij het zoeken naar een meest ideale reis mogelijkheid aangezien ze gevestigd zijn aan een meubelboulevard. De keuze voor de kortste reistijd bleek toch wat tegen te vallen, het was uiteindelijk ver lopen vanaf de halte. Volgens maps sta ik pal voor het pand, alleen zie ik niets van een teken van het Rode Kruis. Winkels it is. Er zit niets anders op dan te bellen naar Patrick, één van de organisatoren. Mijn omgeving om hulp vragen is echt mijn probleem niet. Ik trek mijn mond wel open. Ergens baal ik wel van mijzelf, dit had ik zelf willen doen, zelf die ingang vinden. Ik vind dat ik meer de tijd had moeten nemen en mijzelf niet zo moet laten opjagen door tijdsdruk. De enige die tijdsdruk geeft ben ikzelf. Dit blijft een moeilijke les, who cares dat ik eens 5 minuten later ben? Ik ervaar de hulp naar binnen als prettig, rustig trappen op gangen door. Alles wat ik voel en zie neem ik in mij op en zit gegraveerd in mijn geheugen.
Eenmaal begeleid naar binnen kom ik in een al gezellige groep mensen terecht. Handen schudden en proberen zoveel mogelijk namen te onthouden. Vrijwilligers en cursisten lopen door elkaar. Toch zie ik mensen al zitten, wil ik hun namen weten dan zal ik naar hen toe moeten lopen. Voor mij heel vanzelfsprekend, toch merkt een vrijwilliger het op. Mijn gedachte is dat je als slechtziende misschien nog wel meer aandacht ervoor hebt omdat je juist jezelf goed kan verplaatsen in hoe jezelf het graag zou zien. Er kunnen situaties zijn dat ik ook er de voorkeur aan geef op mijn stoel te blijven zitten in verband met mijn visus. Hoe fijn is het dan dat mensen naar jou toe komen!
Wanneer ik aangeef graag in een pauze te willen kolven wordt er direct met mij een passende ruimte gezocht en de keuken waar ik de melk in de koelkast kan zetten.

Iedereen stelt zichzelf voor en verteld kort iets over zichzelf en of gezinssituatie. Daar volgt dan vlot al een mooie gelegenheid op, zit iedereen op een plaats die visueel prettig is? Na een korte ‘stoelendans’ zitten we relatief goed. Al snel blijkt de gehele opstelling van tafels en stoelen niet ideaal met het licht dat door de ramen komt. De felle laag hangende zon doet niet veel goed en gordijnen of lamellen hangen er niet. Meteen een punt voor het Rode Kruis om te bekijken of daar wat aangedaan kan worden.
Van de vrijwilligers kan ik zeggen dat ze erg enthousiast zijn en gemotiveerd! Ook al weet je niet veel tot niets over slechtzienden en blinden, je kunt door vragen veel weten en begrijpen. Dat is dan ook wat ze doen en het levert een paar zinvolle uren op. De vrijwilligers hebben eerder bij Visio een bijeenkomst gehad waarbij ze enige kennismaking kregen met wat slechtziend en blind zijn zoal inhoudt en wat zijn punten van aandacht en wat handvaten met betrekking tot communicatie.
Het is zo leuk om te zien hoe ze zo snel al geleerde handvaten toepassen! Zo’n enthousiaste vrijwilliger werkt nog gemotiveerder om de cursus goed te volgen.
Mijn buurvrouw (vrijwilliger) geef ik aan dat ik moet kolven. Een goed moment voor koffiepauze wordt aangegeven en even later zit ik in een afgesloten kantoorruimte ontspannen te kolven. Tien minuten later zit ik ook aan de koffie.

Het laatste gedeelte gaat voornamelijk over EHBO. Wie is er al wat bekend mee en wat is de inhoudt exact van de cursus. Wat komt aanbod en wie heeft voorkeur voor bepaalde onderwerpen. Het blijkt dat er een aantal ouders van jonge kinderen tussen zitten en daarom wordt tot mijn grote vreugde er ook het een en ander van kinder EHBO toegevoegd. Zoals het reanimeren van baby’s en kleine kinderen en het onderwerp verstikking bij kinderen.

Met 4 kinderen in huis geeft het een prettig gevoel straks dit onder de knie te hebben. Ik hoop het nooit te moeten gebruiken maar we weten allemaal dat een ongelukje in een klein hoekje zit.
Zelf heb ik in de afgelopen 10 jaar 2 keer hulp moeten halen omdat één van mijn kindjes dreigde te stikken en de heimlich greep nodig was. Dit soort ervaringen hebben mij zeker nog meer reden gegeven om eens een EHBO cursus te volgen. Net als de reden dat ik slechtziend ben, fulltime mama van 4 kindjes en hulp en kennis niet altijd voorhanden zijn.
Stel dat mijn man wat overkomt? Wie helpt hem? Zeg ik dan sorry ik heb geen kennis en ik zie het ook niet goed? En wat als er iets met mensen om mij heen gebeurd? Ik wil niet doelloos om mij heen moeten kijken en bedenken wat ik kan doen.

 

Deze cursus is naast praktisch en belangrijk een moment dat van mij is. Even niet moederen maar leren en me over een tijd nuttig voelen op een vlak waarbij je anderen kunt helpen. Sinds een jaar definitief arbeidsongeschikt. Mijn visus gaat alleen nog maar achteruit de komende jaren, daar kan ik prima mee leven en nog van alles mee doen alleen zit het er niet meer in voor een baas te werken. Ik geniet van mijn rijkdom, mijn gezin! En daarnaast heb ik zorg voor de oudste jongen met autisme (dit is hard werken) en een jongen met ook een visus beperking, een motorische beperking en HS. Nu komt er ook de zorg van onze dochter bij. Het heeft ook te maken met haar gezichtsvermogen. Al die zorg geef ik met alle liefde. Het vraagt net als mijn visus beperking heel veel energie. Deze cursus geeft energie.

We sluiten de bijeenkomst af met enkele praktische zaken. Alles is nu gereed om in januari te starten met de eerste les. We gaan dan klassikaal de algemene les krijgen en dan vervolgens zo veel mogelijk 1 op 1 begeleiding van een vrijwilliger bij het oefenen. Ook was er een lotus aanwezig deze dag. Een lotusslachtoffer word ingezet bij EHBO cursussen en examens. Ze acteren een ongeval of ziektebeeld. Zij zal ook ingezet worden tijdens 1 van de lessen.

Het gaan intensieve dagen worden voor vrijwilligers en cursisten. Ik kijk ernaar uit, ook omdat de ‘slechtzienden’ humor en zelfspot deze dag al volop aanwezig was. Daar houd ik van!

Florentijnse rijsttaart

Een Italiaanse taart die uitermate geschikt is als dessert en ideaal om mee te nemen naar feestjes of picknicks. En het lekkerste en fijne ervan is, maak hem een dag van te voren!
Een heerlijk recept uit het boek Jamie’s Italië van Jamie Oliver dat ik graag met jullie wil delen.

Ingrediënten kruimeldeeg

250g bloem
100g poedersuiker
125g boter (roomboter)
2 eidooiers
Het merg van 1 vanillestokje
Geraspte schil van 1 citroen
2 eetlepels koude melk (water kan ook)
Snufje zout

Ingrediënten vulling

325g risotto rijst
1 liter volle melk (biologisch)
2 grote losgeklopte eieren
1 wijnglas witte wijn
De geraspte schil van 3 sinaasappelen
Het merg van 2 vanillestokjes
3 eetlepels fijne kristalsuiker
55g boter
2 eetlepels poedersuiker

Bereiding kruimeldeeg

Vet de taartvorm (28cm) in met boter. Mix (met mixer) boter, poedersuiker en zout tot een romige massa. Doe vervolgens de bloem, het merg van het vanillestokje, de eidooiers en de rasp van de citroen schil erdoor. Kneed of mix het tot het lijkt op grof broodkruim en doe er de melk (of het water) bij. Kneed nu met de hand het geheel luchtig en kort, want dan blijft het deeg bros. Maak er een deegbal van en bestuif hem met bloem.
Doe nu huishoudfolie om de bal en leg hem minstens een uur in de koelkast. Daarna rol je het deeg uit en strooi wat bloem op je blad om plakken te voorkomen. Bekleed nu de taartvorm. De randen niet te laag, er komt een aardige hoeveelheid rijstdessert in.
Zet nu de vorm een uur in de vriezer. Vlak voor je hem eruit haalt kun je de oven voorverwarmen op 180 graden.
Bak de taart in 12 minuten goudbruin. Zet de taartvorm even weg en zet de oven omhoog naar 200 graden.

Vulling
Neem een grote (braad) pan en smelt de boter doe het merg van de vanille stokjes bij de boter en roer het even. Na een minuutje voeg je de rijst, sinaasappelschil en suiker toe. Zet het vuur wat hoger en voeg de wijn toe en blijf roeren tot de wijn is verdampt.
Je moet nu echt bij de pan blijven en scheut voor scheut de melk toevoegen. Na elke scheut melk goed blijven roeren tot de melk iets verdampt en voeg dan de volgende scheut melk toe. Steeds blijven roeren en melk toevoegen tot alle melk is gebruikt.


De risotto moet nog wel lekker smeuïg blijven. Laat de rijst niet meer dan een beetje beetgaar worden. Afhankelijk van de gaarheid laat je het nog een paar minuten staan en blijf roeren. Haal de pan van het vuur. Als de rijst iets is afgekoeld roer je de losgeklopte eieren er door.
Giet nu het rijst mengsel over in je gebakken taartvorm en strooi er (mag best royaal) poedersuiker over. Zet de taart in de oven voor 20 minuten en je hebt een heerlijke rijst taart!

Serveer in smalle smalle stukjes met slagroom en een bolletje ijs. Een warm maar fris dessert of lekker picknick taart is gereed.

Je kunt de taart rustig een paar dagen (3) in de koelkast bewaren. Zowel koud (dan is hij heel stevig) als warm (even in de oven opwarmen dan is hij lekker smeuïg) te serveren.

Let’s talk about: HG, 24/7 misselijk tijdens zwangerschap

Afgelopen weekend was ik precies 17 weken. We hadden de hoop eerst dat de misselijkheid wel over zou gaan. Nu ben ik op het punt dat ik ben gaan accepteren dat dit wellicht de hele zwangerschap zo zal blijven. Door te eten waar ik wel zin in heb en op de momenten dat mijn lichaam er naar vraagt, geef ik mezelf ook meer ruimte om mij te concentreren op leuke en belangrijke zaken. Mindset.

HG (Hyperemesis Gravidarum) is er in verschillende gradaties, voor een ieder dit heeft al een behoorlijk obstakel in het dagelijks leven. Helaas lees ik nog steeds verhalen waarbij vrouwen niet serieus worden genomen. Ondanks dat HG een zwangerschapsziekte is, blijkt het benoemen (er over kunnen praten) ervan toch nog een behoorlijk taboe. Gelukkig nemen ze het in het UMCG wel heel serieus. Dit zou men overal veel meer moeten doen. Er moet meer aandacht besteed worden aan al die vrouwen wiens dagelijks leven zo extreem beïnvloed wordt door HG. Je bent zo veel misselijk en spuugt dagelijks. Het ontneemt al je energie. Door de verandering van je, nu weinige voeding die je binnen krijgt, wordt je ook zwak. Er zijn momenten dat ik niet weet hoe ik van die bank af moet komen, er wacht een wasmachine op mij om geleegd en gevuld te worden. Een wasje dat opgehangen moet worden. En dan te spreken over koken. Daar wil je niet eens aan moeten denken. Van de gedachte al staat het spugen je nader. Ja, voor wie dit niet kent klinkt dit inderdaad heel erg overdreven. Of men denkt ‘ach, over een paar weken is dit over’. HG kan maanden tot wel de gehele zwangerschap blijven. Veel vrouwen kunnen niet meer werken, nog jonge kinderen thuis (niet schoolgaand) kunnen ze niet alleen verzorgen.

Als jij iemand in jouw omgeving kent met HG kun je misschien helpen door eens op te passen of een keer te koken. Het zal diegene absoluut helpen.

Zelf voel ik me nog gezegend met de mate van mijn HG. Ik houd op die ene keer na voldoende vocht vast. Welke mate je ook HG hebt, blijf alsjeblieft positief. Het kan echt. Naast al die vervelende gevoelens die je ook mag hebben.

Tips

Concenrtreer je op dat kleine beetje dat je wel lust.
Een stukje fruit, een dropje of droge cracker. Je maakt je eigen frustratie grens lager en geeft jezelf ruimte te genieten van dat wat je wel kunt eten. Al is het maar een paar hapjes.

Eet in kleine beetjes.
Een paar happen is al voldoende. Vaak kan je lichaam meer ook niet aan.

Bij het eten van een product vol vezels is het raadzaam wel ook voldoende vocht er naast in te nemen.
Vezels werken als een spons. Ze zuigen als het ware het vocht in je in zich op. Vocht waar jij al snel te kort aan hebt door het spugen.

Probeer spugen na het eten van iets te accepteren.
Dit klinkt echt heel moeilijk!
Probeer bij trek in iets te genieten van dat ene smaakje of dat beetje gevoel van vulling. Door te accepteren dat er kans is dat je gaat spugen kun je het bezien als het ‘hoort erbij’. Nee, normaal is het niet. Door die gedachte gang om te zetten krijg je letterlijk ruimte om enige voeding binnen te krijgen. Elk beetje dat binnen blijft is mooi mee genomen.

Probeer je te concentreren op mooie gedachten voor de toekomst.

Probeer energie te nemen van kleine geluksmomentjes. Een zonnige dag, een mooie bos bloemen of een lief gebaar.

Geef jezelf af en toe iets cadeau. Een tijdschrift, een nieuw kledingstuk of make up.

Probeer, hoe weinig energie je ook hebt, elke dag even een half uurtje buiten te zijn. Al is het een blokje om. Het geeft je op een bepaalde manier ook energie. (Ook al voel je die niet altijd) Beweging stimuleert ook je darmen, dit is weer bevordelijk voor je stoelgang voor dat beetje dat je wel eet.

Tot slot zou ik willen mee geven dat het uiteraard ‘maar’ tips zijn en dat accepteren dat dergelijke tips soms gewoon ook niet gaan ook belangrijk is.
Soms voelt het zo naar en verdrietig, je wil veel maar je lichaam zegt keihard nee. Hopelijk kun je het met iemand delen.

Alleen jij weet hoe het met je lichaam is gesteld en wat je aan kan. Vertel open aan je verloskundige hierover. Ze kan naar je luisteren en je waar nodig verwijzen naar een diëtiste.

Ik hoop dat je omstandigheden zo mogen zijn dat je kunt genieten van de echo’s en de voorbereidingen naar de komst van je kleine wonder!

“Een golf van moederinstinct”

Het is de één na laatste dag van het jaar dat we opgelucht en met een bijzonder gevoel het ziekenhuis uit lopen. Wat we zagen was één kindje met een mooi kloppend hartje. Dat moment dat ineens alles ècht voelt. Er is een leven in mij. Ik ben een moeder en toch stroom er op zo’n moment een golf aan moederinstinct over me heen. Liefde en zorg zal het vanaf nu krijgen.
Ondertussen eet ik al dagen niet meer, 24/7 misselijk en echt niets dat binnen blijft. Na een aantal dagen moet ik toch komen voor een check. Gelukkig heb ik nog voldoende vocht vast gehouden. De dag van termijn echo breekt aan. Inmiddels ben ik aan de insuline gezet en sta ik onder controle van internist en verpleegkundige. Puur voor de groei en gezondheid van de baby. De termijn echo is ondanks een beweeglijk kindje gelukt. Ondertussen wacht ik vrij relax op de check voor uitdroging. Nog een paar afspraken hier afronden en dan naar huis. De verpleegster komt terug, mevrouw, ik heb overleg gehad maar u moet vandaag blijven. U bent uitgedroogd. U kunt zich vanmiddag na uw afspraken melden. Dit hadden we niet verwacht, maar de lieve en goede zorg is er niet voor niets. S’avonds kom ik tegen 7u weer thuis. Morgenvroeg weer melden. Het infuus mag eraf ik kan er weer tegen aan!

Gisteren weer controles gehad en het kindje gezien. Nog altijd heerlijk beweeglijk,zo mooi 😄 Dat ik nauwelijks eet (het afvallen houdt wel aan) kan nu nog, wel moet ik me melden als ik te veel vocht niet binnen kan houden.
Uit voorzorg iedere week controles. Ik leef bij de dag en ga er vanuit dat het over een week of 4 beter zal gaan. Gewoon weer de dagelijkse routine oppakken, daar kijk ik naar uit!

Vooruit kijken

Daar zit ik dan vol spanning. Wachten op de uitslag. Hoe vaak heb ik al gedacht ‘dit keer weet ik het zeker’. En dit keer geheel niet. Ik heb griep en bronchitis, that’s it.
Het moment is daar dat ik moet kijken. Zo slecht als ik zie, om deze streepjes kan ik niet heen. Een dikke blauwe kruis. Ik ben zwanger!
Nee, ik kan het niet geloven. Samen met mijn man hebben we echt een paar dagen nodig om het echt te beseffen. De omstandigheden zijn niet de meest ideale, maar tegelijkertijd hebben we dezelfde mooie gedachte; ‘hiermee voelen we ons compleet’. Toen manlief dit zo uitte na een paar dagen wist ik wat hij bedoelde. We hadden het al eens uitgesproken tegen elkaar hoe mooi het zou zijn 4 kinderen. Kennelijk is die ‘toekomst’ nu. Met die gedachte vertrouwend op de toekomst kijken we uit naar een mooie tijd!
Daar zitten we dan een paar weken later bij de verloskundige. Ik nog altijd grieperig en inmiddels extreem misselijk en niets kunnen eten en binnenhouden. De verloskundige die mijn andere zwangerschappen heeft mee gemaakt geeft aan dat ze even moet nadenken na mijn verhaal over hoe het met mij gaat.
Muriël, ik denk dat ik je vandaag nog doorstuur naar het ziekenhuis. Gezien het grote verschil met de andere zwangerschappen is dit er 1 die wij hier niet kunnen begeleiden. Er speelt dit keer diabetes 2, de aanhoudende koorts en de boven matige misselijkheid.
Manlief en ik knikken instemmend. Fijn dat ze zo goed er over nadenkt. Maar, zegt ze, ik denk eerlijk gezegd dat het heel goed kan dat het er dit keer 2 zijn. Er is een redelijke kans op een tweeling.
Ik kijk verschrikt, dan kijk ik naast mij. Mijn man die altijd zo kalm is krijgt nog net geen beroerte. ‘Oh nee!, een tweeling!’ Een paar uur later zitten we in het ziekenhuis. Ik moet meteen de spreekwoordelijke molen in. ‘Maar we zullen eerst even een echo doen, we begrijpen dat jullie wat extra spanning hebben.’
Daar lig ik dan, mijn hart bonkt in mijn keel. Wat zal het worden?

Terugblik 2016

Het was absoluut een mooi jaar. Hard gewerkt aan veel. Wat men oogst zal men zaaien is denk ik een gezegde dat op veel toepasbaar is geweest. Een voelbare en zichtbare groei in geestelijk opzicht. En lichamelijk hard gewerkt met medische training en hardlopen (binnen de mogelijkheden).
Genoten van een pracht zomer met ons gezin. In oktober de jaarlijkse griepprik, ik voelde gek genoeg.’deze gaat dit keer niet werken’. Ook de 4mijl moest ik aan mij voorbij laten gaan. Uiteindelijk wordt ik flink ziek in november. Na 2 AB kuren wil de bronchitis en koorts niet verdwijnen. Ondertussen is de weerstand zo laag dat ieder griepje en virus dat voorbij komt bij mij blijft hangen. Zo heb ik tot een week terug overdag nog 38 graden aan verhoging en in de avond stijgt het naar 38.4.
Begin december bekruipt mij een vreemd gevoel. Half december uit ik mijn twijfels aan de doktersassistente. Die wuift mijn gevoel weg, ook manlief gelooft er niet in. Ook ik voel geen reden, toch knaagt er iets. Een paar dagen later neem ik een besluit, zo beroerd als ik me voel ga ik naar de Etos en kies meteen voor de duurste die er te koop is. Zekerheid boven alles. Ik kan alleen nog maar aan morgen denken…morgen is misschien alles anders…..
Op naar 2017!

Stamppot spruitjes met appel

Een allemansvriend is deze stamppot. Ok, uitzonderingen daar gelaten, maar een stamppot die over het algemeen bij groot en klein goed in de smaak valt!
Door het toevoegen van gebakken spekjes en appel zijn spruitjes niet meer ‘gewoon’ spruitjes. En ook nog eens vrij makkelijk te bereiden!

Ingrediënten

– 750 gram spruitjes
– 1 kg tot 1,3kg aardappelen (iets kruimig)
Magere spekreepjes
– 4 appels (Elstar)
– 50 gram roomboter
– Zout
– Peper
– 150ml melk

Bereidingswijze

Schil de aardappelen en de appels. Snijd de aardappelen doormidden en de appels eerst in 4 stukken en verwijder het klokhuis. Snijd elk stuk nogmaals doormidden. (8st heb je nu per appel)
Zet dit op het vuur zoals je normaal gesproken ook de aardappelen kookt. (20-25min) Iets meer water kan wenselijk zijn.

Neem de spruiten, verwijder het ‘kontje’ en eventueel lelijke blaadjes. Snijd de spruiten door de helft.
Neem een hapjespan of wok en bak hierin de spekreepjes in wat olie bruin en knapperig. Haal ze met een schuimspaan eruit en leg ze op een bord met keukenpapier. Laat de spekjes goed uitlekken op het papier.
Doe nu de spruiten in het bakvet van de spekjes en bak de spruiten een minuut of 4 aan en voeg wat peper naar smaak toe. Voeg daarna een laag water eraan toe zodat de spruiten kunnen gaar koken. Doe dit niet te lang, een beetje knapperig door puree straks mengen is juist het lekkers.
Als je de spruiten zacht genoeg vindt haal je ze van depan van het vuur.

image

Als je inmiddels de aardappelen en appel gaar hebt en van het vuur dan kun je deze al fijn stampen. Warm de melk op voeg daarna deze beetje bij beetje toe. Je krijgt al een mooie zachte massa. Voeg nu de boter toe in kleine blokjes.
Stamp ook nu beetje bij beetje de massa goed door. Je hebt nu een mooie smeuïge aardappelpuree! Voeg naar smaak zout toe.
Meng nu de spruiten door de puree.

Je hebt nu een heerlijke stamppot spruitjes!

image

Kind kan de was doen….euh…spruitjes eten! 😋😃

Serveer deze stamppot met een tomatensalade! Tomaat smaakt erg lekker bij spruitjes. Een lekkere gehaktbal erbij….
Eet smakelijk! 😋