Reanimatie en het gebruik van een AED

‘Bel 112 en haal een AED!’ Heeft iemand dit ooit tegen je gezegd? Of heb je het zelf eens geroepen? Wellicht heeft dat er dan toe bijgedragen dat iemands leven is gered.

Hoe eerder er eerste hulp geboden wordt, in dit geval hebben we het over reanimatie, hoe groter de kans op overleving. In het algemeen duurt het 10min voordat professionele hulp aanwezig is.
Door het spoedig verlenen van eerste hulp kun je ook (verdere) schade beperken. Op het moment dat er geen zuurstof meer bij de hersenen van het slachtoffer komt, kan er hersenbeschadiging optreden. Je kunt bijvoorbeeld denken aan het uitvallen van vitale functies.

Tijdens de les behandelen èn oefenen we met reanimatie en het gebruik van de AED. Vanaf het eerste moment dat je 112 inschakelt is het voor ziende en slechtziende van groot belang je telefoon op luidspreker te zetten en hem tactisch op de grond te plaatsen. In dit geval boven het hoofd van het slachtoffer. Op de manier kun je efficiënt te werk gaan.
Ten alle tijde geldt voor het bieden van eerste hulp de veiligheid, op de eerste plaats die van jezelf! Daarna check je de veiligheid van het slachtoffer en diens omgeving. Als slechtziende heb je te maken met eventuele obstakels. Wanneer je een slechtziende hulp wil verlenen bedenk dat je hem of haar kunt helpen door eventuele tassen, los liggende takken, of ander materiaal weg te halen.

Als het duidelijk is dat het slachtoffer niet reageert check je de ademhaling. Je opent de luchtweg en checkt de ademhaling. Voor een ziende èn slechtziende geldt kijk, luister en voel.
Bij kijken naar de beweging van de borstkas kan de blinde of slechtziende met de vrije hand voelen op de borstkas.
Bij luisteren houdt je je oor bij mond en neus van het slachtoffer zo kun je een eventuele ademhaling en hoe die klinkt beluisteren aansluitend voel je met je wang of er luchtstroom is. Deze handeling van luisteren en voelen moet niet langer dan 10 seconden duren. Voor een blinde of slechtziende is dit prima te doen. Wij hebben immers deze zintuigen van voelen en horen sterk ontwikkeld. Een uitzondering hierop is de doof blinde deze zal werken op juiste handeling, voelen van borstkas en voelen van luchtstroom.

Op het moment dat duidelijk is dat er geen of geen normale ademhaling is wordt gestart met reanimatie, dit hebben we geoefend. Reanimatie is op een kunstmatige manier zuurstofrijk bloed rondpompen door borstcompressies en beademing. Het geven van 30 borstcompressies met 2 handen en 2 beademingen. Het valt zwaar, geven van borstcompressie is zwaar! Het hanteren van de juiste houding en snelheid is heel belangrijk.
Bij baby’s en kinderen hanteer je andere hoeveelheden borstcompressie. Bij een baby hanteer je 2 vingers, je begint met 5 beademingen. Bij een kind hanteer je 1 hand en 3 á 4 cm druk en 1 beademing.
We krijgen een manier aangeleerd zodat we altijd onze handen op de juiste hoogte bij het borstbeen hebben. Omdat je bij borstcompressie zo vaak, in een hoog tempo, diep (5 cm) moet drukken kost het veel energie en kracht. Zelf heb ik astma en ik was op dat moment vrij benauwd, borstcompressie is dan pittig. Achteraf bleek ik een dag na deze les ook ziek te zijn, wat mijn lage energiepeil en longinhoud verklaarde.
De uitvoering van borstcompressie is met een diepte van zo’n 5 á 6 cm met gestrekte arm roept dan ook de terechte vraag in de groep op; ‘breek je dan niet misschien iemand zijn ribben?’ Het antwoord is helder; ‘Ja, dat zou kunnen gebeuren, maar beter een rib gebroken dan totale stilstand van de bloedcirculatie. Daarbij zorgt een goed uitgevoerde borstcompressie er voor dat eventuele defibrillatiepogingen een grotere kans van slagen hebben en verdubbelt de kans op overleving.

 

Je wil dat het bloed weer door het lichaam circuleert en het hartritme dan ook weer goed opgang komt, het toedienen van een elektrische schok (defibrilleren) is dan noodzakelijk. Indien dit binnen enkele minuten na het ontstaan van de circulatiestilstand gebeurt, is de overlevingskans groot (meer dan 50 procent). De kans op succes bij defibrilleren daalt met bijna 10 procent bij elke minuut vertraging. Daarom is het ook belangrijk direct bij het alarmeren van de hulpdiensten ook voor een AED te zorgen.
Wanneer je eenmaal gestart bent met reanimeren stop je pas op het moment dat de hulpdiensten het daadwerkelijk van jou kunnen overnemen. Omdat reanimeren veel van je uithoudingsvermogen vraagt is de enige reden om te stoppen wanneer jezelf te veel buiten adem raakt en duidelijk aanvoelt dat het onverantwoord is om door te gaan. Tracht daarom vroegtijdig iemand aan te wijzen of te vragen, waarmee je kunt wisselen.

Een AED kun je vinden in bijvoorbeeld winkels of kantoorruimtes. Vaak staat er dan bij de ingang of in de hal een teken van aanwezigheid van een AED. Wil je ook weten waar in jouw omgeving een AED hangt? En wil je weten wat belangrijke eerste hulp stappen zijn? Je vindt de antwoorden in een speciaal ontwikkelde app van het Rode Kruis!
Het fijne aan de app is dat deze duidelijke pictogrammen heeft èn spraak gestuurd kan werken. Nu is het wel dat de meeste blinden en slechtzienden het liefst en het beste gebruik maken van een IPhone. Men gebruikt dan over het algemeen de spraak opties van de telefoon en niet die van de app zo heb ik begrepen. Toegegeven, ik heb geen iPhone, I wish…. maar op mijn iPad maak ik uiteraard wel gebruik van de prettige opties die het een slechtziende een stuk aangenamer maken om op het internet te surfen, sociale media te bezoeken en mijn blogs te schrijven 😊

 

Volgende lessen gaan over stabiele zijligging en verschillende soorten verband. Ook komt er een les met een Lotus zoals ik in mijn eerste blog heb verteld, we gaan Wonden leren verbinden en schoonmaken.

Het wordt vast heel spannend, daar komt toch meer bij kijken dan voelen. Mijn ogen zullen vermoed ik toch echt aan het werk moeten. Ook ik ben zeer nieuwsgierig hoe mijn mede cursisten dit gaan beleven. Zeker diegenen die zeer slechtziend zijn. Je denkt wellicht nu, ‘maar dat ben jij toch ook?’ Over het algemeen wil een slechtziende nog wel eens roepen, ‘zó slecht zie ik niet’ of ‘maar dát kan ik nog zien!’
Daarom zeg ik je, zó slecht zie ik nog niet!’
(Doof/) Blinden en slechtzienden kunnen nog heel veel. Obstakels en pittige momenten kennen we allemaal. Wanneer wij cursisten onze bijdrage kunnen leveren om iemand te helpen, verzorgen of zelfs te redden dan kun jij dat ook!
Kom bezoek eens de website www.rodekruis.nl en kijk waar er bij jouw in de buurt EHBO cursussen zijn. Ga samen met een vriend, vriendin of buurvrouw, buurman. Ga naar je Play store of App store en download de app EHBO Rode Kruis.

Tot over 2 weken!

Toevallige omstander of ook hulpverlener?

In deze en komende blogs wil ik ziende, slechtziende en blinden mee nemen in mijn verhaal en vanuit mijn perspectief als slechtziende laten zien hoe ik en mijn mede cursisten EHBO ervaren en waar wij tegenaan lopen.

Je weet na het lezen van de eerste blog de reden waarom ik deze cursus wil volgen. De basis reden is een ander kunnen helpen. Het doel omvat het redden van een leven en schade beperken. Laatst genoemde is van groot belang. Dat is die eerste hulp die je biedt, ook wanneer je denkt dat je niet veel kunt betekenen.
Iemand vragen of het goed gaat als je twijfelt of diegene onwel raakt of bij ernstig ongeval een alarmnummer bellen. Een klein gebaar en moeite welk zoveel verschil kan maken!
Doe jij dit ook? Maak jij gebruik van die kleine mogelijkheden die je bezit om iemand te helpen, gerust te stellen of erger te voorkomen? Wat is je antwoord?

Het eerste onderwerp waar we over spreken betreft het omstander effect. De gedachte dat er wel iemand anders helpt of ingrijpt omdat er zoveel meer mensen zijn die het zien. Wat ook een gedachte kan zijn is dat iemand wellicht geen hulp nodig heeft door de setting waarin hij of zij zich bevindt. Wat voor kleding draagt diegene, liggen er blikjes bier? Je zou kunnen zeggen dat het grote onzin is wat ik zeg over de setting. Helpen doe je immers altijd, toch? Wij bekeken enkele filmpjes met betrekking tot het omstander effect. Kijk maar eens mee met 1 van de filmpjes en bedenk nog eens wat je antwoord bij de eerder gestelde vraag was.

Mijn persoonlijke instelling is het ten alle tijde helpen waar ik kan. Toch was mijn antwoord helder op de vraag; ‘Wat doe je bij iemand die op de grond ligt met blikjes bier en er als een zwerver bij ligt?’ Daar stap ik niet zomaar op af en zeker niet met mijn kinderen erbij. Het is belangrijk je kinderen het goede voorbeeld te geven echter leven we in een maatschappij waarbij ik als moeder ook mijn kinderen moet beschermen. Ja, zo denk ik erover.

Als je eerste hulp verleent wil je gedegen te werk gaan en zal er enige logica en organisatie van belang zijn. Je neemt de volgende stappen:

Zorg voor veiligheid
Je moet dan denken aan de veiligheid van jezelf als eerste! De veiligheid van omstanders, het slachtoffer en de omgevingsveiligheid.
Als slechtziende of blinde ben je meer afhankelijk van licht, geluid en gevoel. Een blind persoon zal ook om de veiligheid van zijn of haar blindegeleidehond moeten denken en zal tegelijkertijd op signalen van de hond af moeten gaan. Voor een visueel beperkte persoon zal de omgeving, de omstander, een belangrijke rol spelen wanneer deze er is. Jij, die goed ziende omstander, kan wellicht de juiste informatie bieden aan de visueel beperkte EHBO’er zodat hij of zij nog beter de eerste hulp kan bieden. Als jij die goed ziende omstander bent kun je helpen door de aanwijzingen van de EHBO’er op te volgen.

Het beoordelen van de toestand van het slachtoffer
Als visueel beperkte EHBO’er kan het voorkomen dat je net iets anders te werk gaat of meer vragen stelt om zo achter een oorzaak te komen of te weten waar verwondingen zijn. Daarom zal de EHBO’er benoemen dat hij of zij visueel beperkt is wanneer hij/zij zich voorstelt.
Als EHBO’er wil je zoveel mogelijk informatie van het slachtoffer. We bespreken tijdens dit onderwerp het gebruik van ICE, In Case of Emergency, belangrijke telefoonnummers en info die een EHBO’er en latere hulpverleners kunnen helpen. Wanneer je ICE in je telefoonboek zet kan een hulpverlener een familielid bellen of ontdekken dat je suikerziekte hebt, een bepaalde allergie of welke bloedgroep je hebt.

Alarmeer de hulpdiensten.
Bij ernstige situaties bel je uiteraard 112. De direct opvolgende handeling is het op de speaker zetten van je telefoon. Wat betekend dit voor de visueel beperkte EHBO’er? Die heeft nog des te meer baat bij een luidspreker om zo zich goed te focussen op het slachtoffer. Er zijn in onze groep ook mensen die doof/slechthorend èn slechtziend zijn. Dat riep de vraag op wat doet een dove als hij/zij het alarmnummer wil bellen? Daar heb ik nog niet eerder bij stil gestaan. Er bestaat een speciaal nummer voor.

Verleen verdere eerste hulp
Als visueel beperkten stuiten we op een tweetal situaties. De visueel beperkte omstander en de visueel beperkte EHBO’er. Hoe gaan de hulpverleners die inmiddels zijn gekomen om met de visueel beperkte EHBO’er? Wat maakt of kraakt dat er de juiste hulp wordt geboden en de juiste informatie wordt overgedragen? Als visueel beperkte omstander kun je onzeker raken of graag de juiste instructie krijgen. Waar mag je lopen? En wat als je als blinde met je hond langs een ongeval loopt? Het blijkt dat het voor deze hulpverleners van belang is te weten hoe je omgaat met een slechtziende of blinde hulpverlener.

Er wordt verder aandacht besteed aan hoe moet je reageren bij verstikking. Daarnaast bespreken we de veiligheid van het slachtoffer en je hoe je het slachtoffer moet verslepen of ondersteunen. Uiteraard oefenen we dit metelkaar. En daar ben ik heel blij mee, ik merk dat het uitvoeren van oefeningen je veel meer laat nadenken en echt voelen welke handelingen je moet uitvoeren.

 

Ik denk 🤔 dat ik hier thuis nog even ga oefenen…..slachtoffers genoeg 🤣

Dit is dan wel een vrij informatieve blog maar even zo genoeg stof tot nadenken! Wij leren wel op de cursus 😉
Mijn doel voor deze blog is specifiek dat de goedziende omstander en goedziende hulpverlener zich bewust zijn van hun rol bij eerste hulp die verleend wordt door een blinde of slechtziende. Ook hoop ik dat jij je gedachte laat gaan over het omstander effect en wat het voor jou betekend, wat als jij het slachtoffer bent?

Eerste EHBO bijeenkomst

De dag van de eerste bijeenkomst voor EHBO cursus voor blinden en slechtzienden is aangebroken. Hemelsbreed woon ik relatief dichtbij het Rode Kruis gebouw. Toch dienen de eerste ‘obstakels’ zich aan bij het zoeken naar een meest ideale reis mogelijkheid aangezien ze gevestigd zijn aan een meubelboulevard. De keuze voor de kortste reistijd bleek toch wat tegen te vallen, het was uiteindelijk ver lopen vanaf de halte. Volgens maps sta ik pal voor het pand, alleen zie ik niets van een teken van het Rode Kruis. Winkels it is. Er zit niets anders op dan te bellen naar Patrick, één van de organisatoren. Mijn omgeving om hulp vragen is echt mijn probleem niet. Ik trek mijn mond wel open. Ergens baal ik wel van mijzelf, dit had ik zelf willen doen, zelf die ingang vinden. Ik vind dat ik meer de tijd had moeten nemen en mijzelf niet zo moet laten opjagen door tijdsdruk. De enige die tijdsdruk geeft ben ikzelf. Dit blijft een moeilijke les, who cares dat ik eens 5 minuten later ben? Ik ervaar de hulp naar binnen als prettig, rustig trappen op gangen door. Alles wat ik voel en zie neem ik in mij op en zit gegraveerd in mijn geheugen.
Eenmaal begeleid naar binnen kom ik in een al gezellige groep mensen terecht. Handen schudden en proberen zoveel mogelijk namen te onthouden. Vrijwilligers en cursisten lopen door elkaar. Toch zie ik mensen al zitten, wil ik hun namen weten dan zal ik naar hen toe moeten lopen. Voor mij heel vanzelfsprekend, toch merkt een vrijwilliger het op. Mijn gedachte is dat je als slechtziende misschien nog wel meer aandacht ervoor hebt omdat je juist jezelf goed kan verplaatsen in hoe jezelf het graag zou zien. Er kunnen situaties zijn dat ik ook er de voorkeur aan geef op mijn stoel te blijven zitten in verband met mijn visus. Hoe fijn is het dan dat mensen naar jou toe komen!
Wanneer ik aangeef graag in een pauze te willen kolven wordt er direct met mij een passende ruimte gezocht en de keuken waar ik de melk in de koelkast kan zetten.

Iedereen stelt zichzelf voor en verteld kort iets over zichzelf en of gezinssituatie. Daar volgt dan vlot al een mooie gelegenheid op, zit iedereen op een plaats die visueel prettig is? Na een korte ‘stoelendans’ zitten we relatief goed. Al snel blijkt de gehele opstelling van tafels en stoelen niet ideaal met het licht dat door de ramen komt. De felle laag hangende zon doet niet veel goed en gordijnen of lamellen hangen er niet. Meteen een punt voor het Rode Kruis om te bekijken of daar wat aangedaan kan worden.
Van de vrijwilligers kan ik zeggen dat ze erg enthousiast zijn en gemotiveerd! Ook al weet je niet veel tot niets over slechtzienden en blinden, je kunt door vragen veel weten en begrijpen. Dat is dan ook wat ze doen en het levert een paar zinvolle uren op. De vrijwilligers hebben eerder bij Visio een bijeenkomst gehad waarbij ze enige kennismaking kregen met wat slechtziend en blind zijn zoal inhoudt en wat zijn punten van aandacht en wat handvaten met betrekking tot communicatie.
Het is zo leuk om te zien hoe ze zo snel al geleerde handvaten toepassen! Zo’n enthousiaste vrijwilliger werkt nog gemotiveerder om de cursus goed te volgen.
Mijn buurvrouw (vrijwilliger) geef ik aan dat ik moet kolven. Een goed moment voor koffiepauze wordt aangegeven en even later zit ik in een afgesloten kantoorruimte ontspannen te kolven. Tien minuten later zit ik ook aan de koffie.

Het laatste gedeelte gaat voornamelijk over EHBO. Wie is er al wat bekend mee en wat is de inhoudt exact van de cursus. Wat komt aanbod en wie heeft voorkeur voor bepaalde onderwerpen. Het blijkt dat er een aantal ouders van jonge kinderen tussen zitten en daarom wordt tot mijn grote vreugde er ook het een en ander van kinder EHBO toegevoegd. Zoals het reanimeren van baby’s en kleine kinderen en het onderwerp verstikking bij kinderen.

Met 4 kinderen in huis geeft het een prettig gevoel straks dit onder de knie te hebben. Ik hoop het nooit te moeten gebruiken maar we weten allemaal dat een ongelukje in een klein hoekje zit.
Zelf heb ik in de afgelopen 10 jaar 2 keer hulp moeten halen omdat één van mijn kindjes dreigde te stikken en de heimlich greep nodig was. Dit soort ervaringen hebben mij zeker nog meer reden gegeven om eens een EHBO cursus te volgen. Net als de reden dat ik slechtziend ben, fulltime mama van 4 kindjes en hulp en kennis niet altijd voorhanden zijn.
Stel dat mijn man wat overkomt? Wie helpt hem? Zeg ik dan sorry ik heb geen kennis en ik zie het ook niet goed? En wat als er iets met mensen om mij heen gebeurd? Ik wil niet doelloos om mij heen moeten kijken en bedenken wat ik kan doen.

 

Deze cursus is naast praktisch en belangrijk een moment dat van mij is. Even niet moederen maar leren en me over een tijd nuttig voelen op een vlak waarbij je anderen kunt helpen. Sinds een jaar definitief arbeidsongeschikt. Mijn visus gaat alleen nog maar achteruit de komende jaren, daar kan ik prima mee leven en nog van alles mee doen alleen zit het er niet meer in voor een baas te werken. Ik geniet van mijn rijkdom, mijn gezin! En daarnaast heb ik zorg voor de oudste jongen met autisme (dit is hard werken) en een jongen met ook een visus beperking, een motorische beperking en HS. Nu komt er ook de zorg van onze dochter bij. Het heeft ook te maken met haar gezichtsvermogen. Al die zorg geef ik met alle liefde. Het vraagt net als mijn visus beperking heel veel energie. Deze cursus geeft energie.

We sluiten de bijeenkomst af met enkele praktische zaken. Alles is nu gereed om in januari te starten met de eerste les. We gaan dan klassikaal de algemene les krijgen en dan vervolgens zo veel mogelijk 1 op 1 begeleiding van een vrijwilliger bij het oefenen. Ook was er een lotus aanwezig deze dag. Een lotusslachtoffer word ingezet bij EHBO cursussen en examens. Ze acteren een ongeval of ziektebeeld. Zij zal ook ingezet worden tijdens 1 van de lessen.

Het gaan intensieve dagen worden voor vrijwilligers en cursisten. Ik kijk ernaar uit, ook omdat de ‘slechtzienden’ humor en zelfspot deze dag al volop aanwezig was. Daar houd ik van!

Je weet dat je slechtziend bent als…..

10 dingen die je laten weten dat je slechtziend bent:

#1 tafelkleed afnemen en dan het laatste (uiteraard) doorzichtige glas missen….beter gezegd, net hard genoeg aan tikken dat hij omvalt en weg rolt, de tafel af. Morgen mag je weer glazen shoppen.
#2 de verkeerde bus aanhouden en dan zo’n gezelligerd aan het stuur treffen. Het liefst gaf je hem een snauw.
#3 Vol enthousiasme in bijzijn van allemaal onbekenden je goede vriend(in) begroeten, het blijkt hem/haar niet te zijn.
#4 je vraagt je af wanneer die vent achter de bar nu eindelijk jou eens gaat vragen wat hij voor je kan inschenken ipv maar te staren en tussendoor anderen maar voor laat. Hij blijkt al een paar keer geknikt en geknipoogd te hebben. Zucht….
#5 Je hebt een heerlijk diner bereid. Een huis vol vriendinnen/vrienden. Enthousiast breng je die 6 of wel 8 dinerborden naar de eettafel. Althans, dat was de bedoeling. Ze vielen in duizend stukjes toen je de drempel naar de kamer miste.
#6 Je wordt hartelijk begroet. Een gesprek komt door de ander vlot op gang, ‘hoe gaat het met je!’ ‘Lang niet gezien,’ Een zee aan vragen komen voorbij. Beleefd geef je antwoord en wil graag ook interesse tonen. Maar HOE moet dat als je toch echt niet weet WIE daar voor je staat?!! Je pijnigt je hersens en gaat af op het uiterlijk van wat je kunt zien en zijn stem. Je gokt. Je stelt wat algemene vragen en deelt zelfs nog een compliment uit waar dat lukt. Opgelucht en trots ga je verder. Knap staaltje acteer werk afgeleverd. De rest van de dag blijf je nog piekeren wie het was….
#7 wanneer je tandenpoetst en je ontdekt aan de smaak, het is geen tandpasta.
#8 wanneer je van die zo leuke barman een shotje krijgt aangeboden terwijl je op de dansvloer staat in dat donkere hol wat een discotheek heet. Je shotje aangenomen, hé, hij biedt er nog 1 aan! Wat aardig. Oh, toch niet, oh hij biedt hem toch voor de tweede keer aan. Je snapt er niets van…wat wil hij nu? Hij wilde alleen maar proosten.
#9 wanneer je languit gaat in het café als je naar de wc gaat, omdat jij niet weet dat er nog een trappertje naar beneden ging…..
#10 wanneer je zeker weet dat die zwaai, lach en groet (zonder naam benoeming) voor jou zijn. Je reageert vol enthousiasme. Hé er is nog iemand die reageert. Oh het was voor diegene vlak achter jou. Zonder dat goede zicht weet je nu wel zeker waarom ze je zo aankijken.