Samen zeggen we sorry

Een leuke moeder, een lieve moeder, een ik-ben-geen-stress moeder, een ik-blijf-altijd-kalm moeder. Ik zou ze allemaal willen zijn. Helaas, ondanks dat ik mijzelf echt wel een leuke en lieve moeder vind, ook ik kan en moet mij gewoon soms laten gaan. Dan ben ik voor even de schreeuw moeder of de mopperende-stress moeder die niet kan stoppen met haar klaagzang over haar moeder leven. En wat kan ik mijzelf dan even later weer schuldig voelen, want ik doe alles echt wel met liefde. Toch leveren ook die mindere momenten mooie dingen op. Wanneer ik toch echt heel vaak tot 10 heb geteld en de woede uitbarstingen van mijn kind met liefde heb benaderd kan het gebeuren dat ik alsnog ontplof. Gevoelens razen door mijn hoofd. En als dan de gedachte komt ‘wat heb ik nou verkeerd gedaan?’ Omtrent waarom begrijpen we elkaar niet, dan kan ik gaan huilen. Geen zelfmedelijden, puur verdriet van onmacht, mijn kind niet te kunnen geven wat hij nodig heeft aan begrip.
Het moment dat mijn kind dan naar mij toe komt en zegt ‘Mam, het spijt me. Ik mag niet zo lelijk doen/schreeuwen’ of ‘ik zal…. doen’. En dàn erachter aan die ene zin dat je weer tranen krijgt; ‘Ik hou van jou’.
Dan weet ik, ik doe het goed! En dan ben ik trots op mijn kind en knuffelen we en zeg ook ik sorry en ik hou van jou!

Een ‘verdrietje’ en een glimlach

Het is niet mijn dag, misschien wel al dagen niet. Niet in balans, emotioneel van binnen, maar het komt er niet uit. Het blijft wat opgekropt. S’avonds breng ik de jongste naar bed. We kijken nog een ‘David & Sofie’ filmpje en ‘lezen’ nog tot slot het verhaal over Samuel. Een mannenstem vertelt de tekst die er staat, zo kan ik mijn ogen even rust geven. Ik luister zo goed mee dat zomaar ineens het mij te veel wordt. Iets in het verhaal schijnt mij te raken, het raakt kennelijk die opgekropte gevoelens.
Langzaam glijdt er een traan naar beneden. Nee, niet nu, ik wil mijn zoon gewoon naar bed brengen. Niet hier gaan zitten huilen. Ik houd mijn blik gericht naar de iPad. Ineens zegt een zachte lieve stem; ‘hé, komt er een verdrietje aan?’
Even schrik ik dat ik ben betrapt, maar ik heb geleerd dat je kind je verdriet best mag zien. Ik kijk hem aan en teder veegt hij de traan van mijn gezicht. Hij zegt niets en glimlacht. Die blik, zó liefdevol! Ja hoor, daar komt dus nu nog een traan. Ik kan er om lachen en geef hem mijn lach.
Mijn hoofd gaat weer naar het scherm, we moeten verder. Zo vind ik, maar de kleine man is nog niet uitgesproken. ‘Mam, als je pijn hebt, dan doe je maar je ogen dicht’ en weer komt er een liefdevolle lach achteraan.
‘Dat zal ik doen lieverd. Dank je wel’. Samen luisteren we het verhaal af en gaan dan bidden. Wat een fijn gevoel geven zijn woorden en lach. Ik kan de avond nog even aan! Deze mooie momenten zijn goud waard. Ik koester ze, ze brengen mij weer wat in balans.

Even slikken en weer doorgaan

Een aantal maanden terug is Joshua bijna gestikt. Door snel handelen en helder denken is het goed gekomen. Een ongelukje zit in een klein hoekje zeggen we wel, maar soms komt er meer achter weg.
De buurvrouw moest de heimlich greep toepassen. Het had veel indruk gemaakt allemaal bij de kleine man. Wijzelf hebben er de dag erna al niet meer bij stil gestaan. Maar nadien werd eten een drama. Hij durfde niets meer te eten. Bij alles dacht hij dat hij zou stikken. Hoe gezellig we het ook maakten, hoe lekker het eten ook was. Kleine hapjes, pureren, het mocht niet baten. Op het laatst dronk hij alleen nog maar en als eten had hij bouillon. De hapjes brood (zonder korst uiteraard) die binnen kwamen waren simpelweg te weinig. De huisarts gebeld en wat tips gekregen en een verwijzing voor de logopedist. Slik angst. Op school bij de juf hadden we het al aan gekaart. Tevens heeft hij gevoelige darmen. Ze hield er rekening mee en begreep nu ook het moeizame eten. Het was nog maar in het prille begin van zijn kennismaking met de basisschool maar hij kent natuurlijk zijn broer en diens klas al goed. De vriendjes van Bjarne waren zijn speelvriendjes al.
Op een bepaald moment had Joshua door dat er structuur zit in de buiten speelmomenten. En dàt vertelde zijn juf mij op een middag.

Lunchen doen ze in de klas wie het op heeft mag naar buiten. Wie het na een bepaalde tijd niet op heeft moet buiten, voor het lokaal, op het stoepje zitten verder eten. Joshua die eerder heel langzaam was en regelmatig op het stoepje zat (dat slikken was wel echt een probleem) was ineens op tijd klaar met eten! Het bleek maar weer hoe sommige ‘blokkades’ echt ‘tussen de oren’ kunnen zitten.
Toen Joshua én zijn drinken én zijn brood ruim voor de buiten speeltijd op had wilde juf wel weten hoe dat kwam… Toen kwam de aap uit de mouw; Bjarne zijn klas speelt tegelijkertijd buiten in de middag! Dat was DE reden om zo snel mogelijk zijn eten op te hebben en buiten te kunnen zijn! Ons mannetje met een slik probleem had opeens zeer weinig problemen met eten. Wat was het even vervelend dat mama dit nu ook wist. Het was zo’n ideale gelegenheid om van al dat “groen” op zijn bord af te komen. Voor ons als ouders een goed moment om positief te zijn, hem aanmoedigen! ‘Bij juf gaat het zó goed!’ ‘Wat kun jij goed eten!’ En ja het heeft misschien een week of anderhalf gekost maar toen was het ‘slik probleem’ zo goed als verdwenen.

Eerlijk is eerlijk, hij denkt zeker wel na bij harde etenswaren of snoepjes of het wel ‘geschikt’ is, maar de logopedist, die hebben we nooit gezien! Het was best een geniaal bedachte wijze om van wat je als kleuter niet lust af te komen, maar hij is weer de oude. Buitenspelen met broer en vriendjes is toch best belangrijk. En dat “groen”, dat is een ander verhaal. Hij krijgt voldoende ervan binnen en daar gaat het om. Want strijd aan tafel daar doen wij al heel lang niet meer aan. Dat moet je niet willen. Even slikken en weer doorgaan 😀 Eten is gezellig!

De Benjamin

Hij heeft lef, zegt wat hij denkt, is vooral voor buitenstaanders über schattig en grappig. De Benjamin van het gezin. Zelfs op de momenten dat ik wel door de grond kan zakken van schaamte of verbazing van wéér een spontane reactie of actie (die dus enigszins brutaal kan overkomen) staan buitenstaanders er hard om te lachen. En ja, ik kan er ook genoeg momenten van genieten en om lachen.
Soms mag hij wat kopen bij de bakker of de drogist van zijn ‘eigen’ geld. Ook hij moet leren wat je met geld kan en dat het ook op den duur ‘op’ is. Niets mis mee, maar het gebeurd wel eens op de momenten dat ik betalen wil dat hij zo vlot en ‘schattig’ aan de klets is met de caissière, en hij o zo lief kijkt, dat ze zeggen; ‘weet je wat, vandaag krijg je dit van mij!’ Of wanneer ik afreken merk dat het bolletje wat hij al zit te eten er niet bij zit. Goed die momenten zijn nog aanvaardbaar, maar die kans dat hij zijn allerliefste glimlach de volgende keer weer opzet is groot. Het valt immers te proberen. Op zichzelf genomen geen probleem, maar Joshua mag in sommige gevallen er ook graag gebruik van maken. Zo waren de eerste weken op de basisschool uiteraard erg spannend en ook erg ‘verplicht’, geen vrijblijvendheid, keurig elke dag naar school mee draaiend met het continurooster. Het vraagt nogal wat van een mannetje van vier jaar. Toen hij door had dat die momenten met mama alleen er niet meer zoals voorheen waren kwam hij ’s ochtends wel aan met ‘Mam, vandaag hoef ik even niet naar school hè?’ Ergens rond de 4de week was het dat ik telefoon kreeg, de voicemail, niet schrikken het ging nu wel goed, maar Joshua was gevallen. Kapot neusje, lipje en vooral schrik. hij was ook getempt voor de zekerheid, 38.3. Joshua wilde toch wel graag dat mama kwam om hem op te halen.
Op school aan gekomen zit meneer in de kring met zijn lunchtrommel, de juf vertelt hoe en wat en ik neem hem mee. Zodra we op de gang staan vertelt hij hoe hij is opgevangen door meester Tonny. (De ècht onmisbare conciërge op school 😊) Het belangrijkste uit zijn verhaal (voor hem) was toch wel het moment dat meester Tonny hem een fruitijsje gaf. ‘En weet je wat ik kreeg van meester Tonny?! Ik heb een aardbei ijsje gehad!’ 2 uurtjes later moeten we Bjarne weer ophalen. Terwijl ik met andere moeders sta te praten over waarom Joshua bij mij is en niet in de klas rent meneer vrolijk over het plein. Die is genezen. Morgen gewoon naar school. Elke dag vertelt Joshua aan wie het maar horen wil over meester Tonny en het ijsje. Een paar dagen later zitten we op de fiets naar school en Joshua wil het liefst thuis zijn, dat zegt hij niet direct, maar laat het wel merken. De opmerking die volgt laat niets te wensen over aan het scenario dat hij al heeft bedacht: ‘mama, jij gaat wel even tegen juf zeggen dat ik mij niet zo lekker voel hè en dat juf jou gaat bellen dat je mij moet ophalen. En dan ga ik wel even naar meester Tonny! Dan krijg ik misschien wel een aardbei ijsje!’ Heel veel aandacht besteed ik er niet aan. Ik benoem dat ik wel even met juf zal praten. Dat ik ga zeggen dat hij kiplekker is en gewoon even moet doorzetten, dat teuten met mama nu plaats maakt voor school, dat zeg ik er dan maar niet bij. En ijsjes, die zijn voor speciale momenten. Ook juf heeft onze lieve Joshua in de gaten. Ze geeft aan dat zwichten voor zijn charmes is gebeurd voor je er erg in hebt.
Lees deze week het volgende blog over “kleuter buikpijn en een slik probleem” en je weet wat de juf ontdekte….