Gewoon verder gaan met frisse moed!

Het is menigeen opgevallen dat het vrij stil is op de site. Af en toe een blog over mijn EHBO cursus die ik volg maar daar houdt het mee op. Nu ben ik enthousiast over de cursus en dat ik dit ook echt doorzet, toch betreurd het me dat ik al geruime tijd de site ‘in de steek heb gelaten’. En daarmee, jullie mijn volgers en lezers ook. Zo voelt het ook al weet ik verstandelijk dat ik veel tijd en energie in andere belangrijke zaken heb gestoken!

Al is het niet zo dat ik mij moet verantwoorden toch wil ik er wel wat over kwijt. Juist omdat ik bepaalde zaken met social media anders ga aanpakken en nu al doe.

Op plaatsen als Instagram en Facebook ben ik minder actief. Deels door mijn activiteit en aandacht op andere vlakken maar ook doordat ik lichtelijk gek werd van al die bloggende en vloggende mama’s en zelfs complet gezinnen. Echt knetter werd ik ervan! Eenmaal Instagram geopend bleef ik maar kijken, luisteren, verzoeken accepteren en zelf indienen. Want oh jee, ik zou er maar 1 missen. Terwijl ik zelf een baby er bij kreeg breidde het Instagram netwerk zich ook uit tot mama’s in spe en nog meer mama’s met baby’s. De één met nog mooiere foto’s de andere met een nog hippere kinderwagen. De ene moeder die zoveel volgers heeft dat ze nog meer reclame kan maken voor dat ene merk en de ander krijgt een eigen kledinglijn. Ik kwam in een wereld van blogs en vlogs over ‘wat zit er in een luiertas’ en kreeg mee hoe mensen hun hele hebben en houden op beeld en geluid gooiden. Van het kopen van hun boodschappen ‘wat zit er in mijn winkelwagen’ tot aan een bevallingen. 😱 Dit is zo wat ik niet wil zien en horen en behoefte aan heb. En de kreten van dan volg je toch niet en dan scroll je lekker verder gaan niet op. Ik wilde alleen maar volgen uit oprecht interesse en een gevoel van als ik die mama volg dan moet ik die en die ook volgen. Begrijp mij niet verkeerd, alle respect naar al die moeders die ook allemaal maar wat doen 😉😅 toch kreeg ik al heel snel het gevoel ‘dit zit niet goed’. Bij mij gaat het niet goed. Ik moet het anders doen. Iets met schoenmaker blijf bij je leest!

De afgelopen maanden ben ik zeer intensief bezig geweest met de ontwikkeling van onze oudste. Vooral op school is er veel tijd en aandacht gegaan naar begeleiding, benadering en persoonlijke ontwikkeling van en voor hem. Er zijn al heel wat uren in gaan zitten. Dan zat ik daar weer met baby en al, voedend en al voor mijn kind op te komen. Vele slapeloze nachten gehad, tegen veel onbegrip en onwil aangelopen. Heel langzaam komen we stapjes vooruit. Het gaat relatief goed. En dat ligt voornamelijk bij de jongen zelf. Hoe en wat laat ik je graag weten via blogs die hierover gaan komen!

Ook zijn er broertjes die aandacht nodig hebben. Pittige leeftijden met dito karakters 🤣😅 Ok, dat karakter hebben ze dan van hun moeder, toch is het aanpoten met consequent zijn en positief benaderen. En nee, dat lukt niet altijd en soms gaan er dagen voorbij die je graag weg gumt. Daar heb ik dan wel weer wat geleerd, brede schouders geen schuld gevoel en gewoon doorgaan. En dat we af en toe met buren op een vrijdag avond uitgeteld aan de borrel en tapas zitten en die herkenbare momenten even delen doet relativeren, het gras is nergens groener.

En dan hebben we ons meisje ❤️ wat heeft zij een bijzonder mooie uitstraling en karakter. Elke dag vrolijk! En iedereen in huis heeft ze op een bepaalde manier ‘milder’ gemaakt. Haar broers zijn haar grootste fans. Wij als ouders genieten ook bewust van haar. Daar heb ik ook absoluut veel tijd in gestoken en dat blijf ik elke dag weer doen.

Enerzijds heb ik moeten leren loslaten. Zowel naar mijn jongens (geven van vertrouwen) als mijn schema’s en planningen. Kaders en structuur ze zijn belangrijk, echter staat er ook een ‘daadwerkelijke prioriteiten’ lijstje tegenover. Daar heb ik hard aan gewerkt. Zo houd ik een gezinsagenda bij, iedereen ziet voor die week wat hij voor afspraken of taken heeft. Los daarvan houd ik een bullet journal bij. Dat geeft overzicht en rust. 

Voor EHBO zijn er nog 2 lessen te gaan. Eerdaags weer een nieuwe blog hierover.

Jullie, mijn lezers en volgers, ik hoop dat we nog lang van elkaar mogen horen/lezen. Jullie reacties zijn altijd welkom. 

Tot snel!

Vooruit kijken

Daar zit ik dan vol spanning. Wachten op de uitslag. Hoe vaak heb ik al gedacht ‘dit keer weet ik het zeker’. En dit keer geheel niet. Ik heb griep en bronchitis, that’s it.
Het moment is daar dat ik moet kijken. Zo slecht als ik zie, om deze streepjes kan ik niet heen. Een dikke blauwe kruis. Ik ben zwanger!
Nee, ik kan het niet geloven. Samen met mijn man hebben we echt een paar dagen nodig om het echt te beseffen. De omstandigheden zijn niet de meest ideale, maar tegelijkertijd hebben we dezelfde mooie gedachte; ‘hiermee voelen we ons compleet’. Toen manlief dit zo uitte na een paar dagen wist ik wat hij bedoelde. We hadden het al eens uitgesproken tegen elkaar hoe mooi het zou zijn 4 kinderen. Kennelijk is die ‘toekomst’ nu. Met die gedachte vertrouwend op de toekomst kijken we uit naar een mooie tijd!
Daar zitten we dan een paar weken later bij de verloskundige. Ik nog altijd grieperig en inmiddels extreem misselijk en niets kunnen eten en binnenhouden. De verloskundige die mijn andere zwangerschappen heeft mee gemaakt geeft aan dat ze even moet nadenken na mijn verhaal over hoe het met mij gaat.
Muriël, ik denk dat ik je vandaag nog doorstuur naar het ziekenhuis. Gezien het grote verschil met de andere zwangerschappen is dit er 1 die wij hier niet kunnen begeleiden. Er speelt dit keer diabetes 2, de aanhoudende koorts en de boven matige misselijkheid.
Manlief en ik knikken instemmend. Fijn dat ze zo goed er over nadenkt. Maar, zegt ze, ik denk eerlijk gezegd dat het heel goed kan dat het er dit keer 2 zijn. Er is een redelijke kans op een tweeling.
Ik kijk verschrikt, dan kijk ik naast mij. Mijn man die altijd zo kalm is krijgt nog net geen beroerte. ‘Oh nee!, een tweeling!’ Een paar uur later zitten we in het ziekenhuis. Ik moet meteen de spreekwoordelijke molen in. ‘Maar we zullen eerst even een echo doen, we begrijpen dat jullie wat extra spanning hebben.’
Daar lig ik dan, mijn hart bonkt in mijn keel. Wat zal het worden?

Terugblik 2016

Het was absoluut een mooi jaar. Hard gewerkt aan veel. Wat men oogst zal men zaaien is denk ik een gezegde dat op veel toepasbaar is geweest. Een voelbare en zichtbare groei in geestelijk opzicht. En lichamelijk hard gewerkt met medische training en hardlopen (binnen de mogelijkheden).
Genoten van een pracht zomer met ons gezin. In oktober de jaarlijkse griepprik, ik voelde gek genoeg.’deze gaat dit keer niet werken’. Ook de 4mijl moest ik aan mij voorbij laten gaan. Uiteindelijk wordt ik flink ziek in november. Na 2 AB kuren wil de bronchitis en koorts niet verdwijnen. Ondertussen is de weerstand zo laag dat ieder griepje en virus dat voorbij komt bij mij blijft hangen. Zo heb ik tot een week terug overdag nog 38 graden aan verhoging en in de avond stijgt het naar 38.4.
Begin december bekruipt mij een vreemd gevoel. Half december uit ik mijn twijfels aan de doktersassistente. Die wuift mijn gevoel weg, ook manlief gelooft er niet in. Ook ik voel geen reden, toch knaagt er iets. Een paar dagen later neem ik een besluit, zo beroerd als ik me voel ga ik naar de Etos en kies meteen voor de duurste die er te koop is. Zekerheid boven alles. Ik kan alleen nog maar aan morgen denken…morgen is misschien alles anders…..
Op naar 2017!

Je weet dat je slechtziend bent als…..

10 dingen die je laten weten dat je slechtziend bent:

#1 tafelkleed afnemen en dan het laatste (uiteraard) doorzichtige glas missen….beter gezegd, net hard genoeg aan tikken dat hij omvalt en weg rolt, de tafel af. Morgen mag je weer glazen shoppen.
#2 de verkeerde bus aanhouden en dan zo’n gezelligerd aan het stuur treffen. Het liefst gaf je hem een snauw.
#3 Vol enthousiasme in bijzijn van allemaal onbekenden je goede vriend(in) begroeten, het blijkt hem/haar niet te zijn.
#4 je vraagt je af wanneer die vent achter de bar nu eindelijk jou eens gaat vragen wat hij voor je kan inschenken ipv maar te staren en tussendoor anderen maar voor laat. Hij blijkt al een paar keer geknikt en geknipoogd te hebben. Zucht….
#5 Je hebt een heerlijk diner bereid. Een huis vol vriendinnen/vrienden. Enthousiast breng je die 6 of wel 8 dinerborden naar de eettafel. Althans, dat was de bedoeling. Ze vielen in duizend stukjes toen je de drempel naar de kamer miste.
#6 Je wordt hartelijk begroet. Een gesprek komt door de ander vlot op gang, ‘hoe gaat het met je!’ ‘Lang niet gezien,’ Een zee aan vragen komen voorbij. Beleefd geef je antwoord en wil graag ook interesse tonen. Maar HOE moet dat als je toch echt niet weet WIE daar voor je staat?!! Je pijnigt je hersens en gaat af op het uiterlijk van wat je kunt zien en zijn stem. Je gokt. Je stelt wat algemene vragen en deelt zelfs nog een compliment uit waar dat lukt. Opgelucht en trots ga je verder. Knap staaltje acteer werk afgeleverd. De rest van de dag blijf je nog piekeren wie het was….
#7 wanneer je tandenpoetst en je ontdekt aan de smaak, het is geen tandpasta.
#8 wanneer je van die zo leuke barman een shotje krijgt aangeboden terwijl je op de dansvloer staat in dat donkere hol wat een discotheek heet. Je shotje aangenomen, hé, hij biedt er nog 1 aan! Wat aardig. Oh, toch niet, oh hij biedt hem toch voor de tweede keer aan. Je snapt er niets van…wat wil hij nu? Hij wilde alleen maar proosten.
#9 wanneer je languit gaat in het café als je naar de wc gaat, omdat jij niet weet dat er nog een trappertje naar beneden ging…..
#10 wanneer je zeker weet dat die zwaai, lach en groet (zonder naam benoeming) voor jou zijn. Je reageert vol enthousiasme. Hé er is nog iemand die reageert. Oh het was voor diegene vlak achter jou. Zonder dat goede zicht weet je nu wel zeker waarom ze je zo aankijken.

Een handje woorden en een hart vol liefde

Daar sta je voor de lift, samen met je moeder. Vanuit de klinische genetica kom ik de hoek omlopen. Onmiddellijk trek je mijn aandacht. Nee, het is niet je rolstoel, die kan ik zien.
ik zie slecht, maar het infuus dat vol hangt met zoveel toeters en bellen die zie ik ook.
Je gezicht wil ik zien, wie zit er in deze stoel? Ik wil er een beeld en een gevoel bij plaatsen. Geïnteresseerd kijk ik opzij. Verwarring alom, zie ik nu een oudere dame of ben je het toch, het meisje dat ik dacht te zien in die luttele seconden zo even.
Mijn gevoel dwingt mij naar je te kijken, al wil ik niet die starende vrouw zijn. Als ik weer kijk twijfel ik weer, ben je nu een jongen of een meisje? Als ik nog een blik werp naar je gezicht zie ik een meisje.
Een meisje met een oud en enigzins vermoeid gezicht. Op je hoofd reiken hier en daar plukken grijs, wit achtige haren.
Mijn verstand wil niet geloven wat mijn ogen zien. De confrontatie is heftig. Even denk ik aan Progeria, zou je dat hebben?
Wanneer de lift er is stappen we erin. Jij en je moeder eerst, je kijkt nu precies in de spiegel van de achterwand. Ik sta bij de deur en mijn ogen zoeken jou in de spiegel. Het licht is wat gedimd toch besef ik dat mijn beeld dat ik heb gevormd klopt.
Een beeld van uiterlijkheden en ernst van lichamelijke toestand.
Het is muisstil, seconden lijken wel minuten. Een storm aan mooie gedachten en lieve woorden aan jou gaan door mijn hoofd. Mijn lippen blijven gesloten, Ik kan de woorden niet vinden. Al voel ik de liefde die jij bezit om mijn woorden aan te nemen.
Dan verbreek jij krachtig de stilte.
‘Mama, ik vind jou lief’ Een zachte kinderstem met krachtige woorden vol van liefde.
De puurheid waarmee je de woorden uitspreekt geven mij een brok in mijn keel. Ik kijk in de spiegel en kan niet anders dan een liefdevolle blik naar je toe te werpen. Dan kijk ik naar beneden, tranen voel ik voorzichtig opkomen.
Enigzins overvallen door je mooie woorden lacht je moeder, zacht zegt ze ‘ik jou ook, ik vind jou ook lief’

Je woorden zijn zo waardevol. Zo oprecht, dat je haar nog een keer toe spreekt. ‘Mama, ik ben echt blij met jou’
Dit is liefde, zoveel liefde gevat in twee zinnen. Het is zo veel en zo groots dat het al mijn mooie gedachten en lieve woorden voor jou vast grijpt. Langzaam en zacht glijden tranen van liefde over mijn wangen. Binnen enkele seconden gaan de deuren open. Samen lopen we de lift uit en ik loop naar het toilet. Er is niemand en ik laat mijn tranen even de vrije loop.
Jouw woorden waren hartverwarmend en bezitten mooie lessen. Ik neem ze met mij mee. Meisje, wat ben je mooi en wat heb je een prachtig hart!

 

image

De (even niet) voorbeeldige moeder

Nu de jongste zoon ook naar school is mis ik af en toe wel eens die één op één momentjes met hem. Wanneer de anderen op school waren en ik in basis even het huis aan kant had was het steevast; ‘Mama, gaan we zo ook koffie drinken? En mag ik dan ook kindjeskoffie?’ Het was hèt moment dat we beiden zo ‘gezellig’ vonden. En ja, misschien heb ik meer tijd aan hem uiteindelijk kunnen besteden dan aan de andere twee. Volgens mij ontkom je daar als moeder met meerdere kinderen niet aan, toch heeft dat schuldgevoel lang gehangen.

Ook speelt de aandacht voor de oudste mee, een kind met ASS, dat na afwijzing in groep 5/6 van de reguliere school verkeerd is doorverwezen door dezelfde school. Het heeft anderhalf jaar gekost om dat recht te breien, hij was totaal overspannen geworden door die foute verwijzing. Precies het jaar dat Bjarne voor het eerst naar de basisschool ging, de tijd dat je dáár vooral aandacht voor wil hebben. Voor alle leuke en mooie ervaringen van hem. Positieve aandacht geven, aan alle drie uiteraard. Dat dàt er niet was op de manier zoals ik wilde en vind hoe het had gemoeten daar heb ik mee gezeten.

Zoals één van de begeleiders zei; ‘Je staat op stand ‘overleven’ je loopt maanden lang op je tenen, accepteer dat het logisch is dat je af en toe uit de bocht schiet, even niet als een voorbeeldige moeder reageert.’ Dat heeft mij aan het denken gezet. Perfect, alles moet altijd perfect en dat kan niet. Er ontstaat een vicieuze cirkel. Je reageert niet zoals het hoort, zoals je ook wil reageren, vervolgens wordt je weer boos en teleurgesteld naar jezelf. Dan hebben we het nog niet over ongevraagde commentaren van buitenstaanders wanneer jij machteloos bent bij een woede uitbarsting van je kind omdat hij het niet begrijpt door zijn autisme beperking. Op deze manier worden negatieve gedachten steeds groter als een olievlek die uit loopt.
In de afgelopen tijden hebben die woorden van de begeleider goed door gedrongen. Ergens heb ik een knop omgedraaid. Het ging dan wel stapsgewijs. Als een keukenmachine waarbij je de pulse knop steeds een stand hoger zet, maar uiteindelijk dat hebt wat je nodig hebt om te gebruiken. De positieve gedachten. En in dit geval de positieve gedachten van een moeder over hoe ze functioneert, hoe ze haar aandacht verdeeld. Al jong kon ik kleine dingen waarderen en dat inzicht moest ik weer of in ieder geval veel meer gebruiken. Heb geen hoge verwachtingen van situaties, prestaties van je kind èn van jezelf. Zie de kleine stapjes en mooie momenten van je kind. Geniet daar van! Èn zie dan óók de kleine mooie stappen van jezelf.

Nu kan ik genieten van de ‘vrije’ momenten voor mijzelf en geniet ik extra van de momenten dat ik eens één op één kan zijn met één van de jongens! Laat positieve gedachten en reacties je helpen en volg gewoon lekker je eigen moedergevoel!

Lach!

Begin de dag met een lach!

Het zal je helpen positief in de dag te staan.

Geef elke dag oprecht gemeend iemand een compliment.

Zie en voel hoe blij die ander is.

Bedenk je voor het slapen gaan; Wat bracht mij vandaag een glimlach?

Hou je vast aan de waarde van kleine dingen, een gebaar, een woord of die warme zonnestraal op je gezicht, geniet!

Het zal je helpen positief vooruit te kijken.

wat brengt jou morgen een lach op je gezicht?

image

Plannen en een kookwekker

Al weer vier weken gaat Joshua naar school. Dat betekend vijf dagen in de week van half negen tot twee uur de jongens op school. Zeeën van tijd zou je zeggen. Helaas voelt het alsof ik nog niets zinvols heb uitgevoerd. Ok, dat is niet zo, al verscheidene klusjes aan gepakt. Alleen over het geheel genomen had ik er meer uit kunnen halen. Ik zou nu vreselijk kunnen gaan balen van mijzelf, maar alles draait ook hier om ‘plannen!’ Ooit, heel wat jaartjes geleden, heb ik gewerkt met een kookwekker! Mijn tip voor veel chaoten, moelijke planners en bijvoorbeeld mensen met ADD  of ASS. Ik was alleenstaande moeder dus de zorg voor mijn kind, volgde een opleiding, werkte en deed het huishouden. Ik had behoefte aan structuur en orde. Na een heftige tijd en scheiding zijn vaak deze zaken nog wat uit balans. Gelukkig was daar iemand die met handvaten, tips èn een kookwekker kwam! Een map met de dagen van de week, elke dag had zijn vaste zaken. Zo kwijnde ik in het begin totaal weg in het ‘schoonmaken’ van het huis. Ieder vrij moment stak ik daarin. Omdat er geen structuur en orde was had ik ook gewoon weg geen ‘eer van mijn werk’. De map was mijn begeleider, op de dagen dat Keith op de crèche zat en ik wel thuis was mocht ik onder leiding van mijn kookwekker het huishouden doen. Stond er een kwartier voor stofzuigen dan moest ik ook echt stoppen wanneer de wekker af ging. Zelfs wat ik ging doen stond op papier. Wat vond ik dat belachelijk in het begin! Dat heb ìk toch niet nodig? Nou, wel dus. Ik hield ineens tijd over! Ook accepteerde ik de hulp om samen kasten/dozen ed uit te zoeken. Èn heel belangrijk; zorg voor een geordende administratie. Nu had ik dat redelijk op orde dat ik wist hoe alles er voor stond, maar het kon stukken overzichtelijker. Elke map kreeg een onderwerp en waar nodig onderverdeeld met tabbladen. Uiteindelijk heeft alle hulp op dat gebied rust gegeven, in het begin was het nog wat onwennig, daarna ging het vanzelf. Rust, reinheid en regelmaat!

Nu zit ik hier nog wat onwennig, (werk al jaren niet meer met een map) ,denk ik, van de ‘nieuwe’ thuissituatie. Alles had een ritme en die valt best hard weg. Er zijn zoveel wensen en plannen die ik wel weet, de kunst zit hem in een nieuwe planning. Daar gaan we dan maar eens goed voor zitten! Mijn iPad zal nu mijn map zijn en ook al heb ik daar een wekker op, ook de kookwekker van al wat jaren geleden haal ik er bij. Al is het maar voor een weekje. Oude herinneringen komen naar boven, die fase in mijn leven heeft goed gedaan ook al was dat zwaar. Het zegt mij vooral; ‘Ik kan het!’

 

image