De Benjamin

Hij heeft lef, zegt wat hij denkt, is vooral voor buitenstaanders über schattig en grappig. De Benjamin van het gezin. Zelfs op de momenten dat ik wel door de grond kan zakken van schaamte of verbazing van wéér een spontane reactie of actie (die dus enigszins brutaal kan overkomen) staan buitenstaanders er hard om te lachen. En ja, ik kan er ook genoeg momenten van genieten en om lachen.
Soms mag hij wat kopen bij de bakker of de drogist van zijn ‘eigen’ geld. Ook hij moet leren wat je met geld kan en dat het ook op den duur ‘op’ is. Niets mis mee, maar het gebeurd wel eens op de momenten dat ik betalen wil dat hij zo vlot en ‘schattig’ aan de klets is met de caissière, en hij o zo lief kijkt, dat ze zeggen; ‘weet je wat, vandaag krijg je dit van mij!’ Of wanneer ik afreken merk dat het bolletje wat hij al zit te eten er niet bij zit. Goed die momenten zijn nog aanvaardbaar, maar die kans dat hij zijn allerliefste glimlach de volgende keer weer opzet is groot. Het valt immers te proberen. Op zichzelf genomen geen probleem, maar Joshua mag in sommige gevallen er ook graag gebruik van maken. Zo waren de eerste weken op de basisschool uiteraard erg spannend en ook erg ‘verplicht’, geen vrijblijvendheid, keurig elke dag naar school mee draaiend met het continurooster. Het vraagt nogal wat van een mannetje van vier jaar. Toen hij door had dat die momenten met mama alleen er niet meer zoals voorheen waren kwam hij ’s ochtends wel aan met ‘Mam, vandaag hoef ik even niet naar school hè?’ Ergens rond de 4de week was het dat ik telefoon kreeg, de voicemail, niet schrikken het ging nu wel goed, maar Joshua was gevallen. Kapot neusje, lipje en vooral schrik. hij was ook getempt voor de zekerheid, 38.3. Joshua wilde toch wel graag dat mama kwam om hem op te halen.
Op school aan gekomen zit meneer in de kring met zijn lunchtrommel, de juf vertelt hoe en wat en ik neem hem mee. Zodra we op de gang staan vertelt hij hoe hij is opgevangen door meester Tonny. (De ècht onmisbare conciërge op school 😊) Het belangrijkste uit zijn verhaal (voor hem) was toch wel het moment dat meester Tonny hem een fruitijsje gaf. ‘En weet je wat ik kreeg van meester Tonny?! Ik heb een aardbei ijsje gehad!’ 2 uurtjes later moeten we Bjarne weer ophalen. Terwijl ik met andere moeders sta te praten over waarom Joshua bij mij is en niet in de klas rent meneer vrolijk over het plein. Die is genezen. Morgen gewoon naar school. Elke dag vertelt Joshua aan wie het maar horen wil over meester Tonny en het ijsje. Een paar dagen later zitten we op de fiets naar school en Joshua wil het liefst thuis zijn, dat zegt hij niet direct, maar laat het wel merken. De opmerking die volgt laat niets te wensen over aan het scenario dat hij al heeft bedacht: ‘mama, jij gaat wel even tegen juf zeggen dat ik mij niet zo lekker voel hè en dat juf jou gaat bellen dat je mij moet ophalen. En dan ga ik wel even naar meester Tonny! Dan krijg ik misschien wel een aardbei ijsje!’ Heel veel aandacht besteed ik er niet aan. Ik benoem dat ik wel even met juf zal praten. Dat ik ga zeggen dat hij kiplekker is en gewoon even moet doorzetten, dat teuten met mama nu plaats maakt voor school, dat zeg ik er dan maar niet bij. En ijsjes, die zijn voor speciale momenten. Ook juf heeft onze lieve Joshua in de gaten. Ze geeft aan dat zwichten voor zijn charmes is gebeurd voor je er erg in hebt.
Lees deze week het volgende blog over “kleuter buikpijn en een slik probleem” en je weet wat de juf ontdekte….

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *