Een ‘verdrietje’ en een glimlach

Het is niet mijn dag, misschien wel al dagen niet. Niet in balans, emotioneel van binnen, maar het komt er niet uit. Het blijft wat opgekropt. S’avonds breng ik de jongste naar bed. We kijken nog een ‘David & Sofie’ filmpje en ‘lezen’ nog tot slot het verhaal over Samuel. Een mannenstem vertelt de tekst die er staat, zo kan ik mijn ogen even rust geven. Ik luister zo goed mee dat zomaar ineens het mij te veel wordt. Iets in het verhaal schijnt mij te raken, het raakt kennelijk die opgekropte gevoelens.
Langzaam glijdt er een traan naar beneden. Nee, niet nu, ik wil mijn zoon gewoon naar bed brengen. Niet hier gaan zitten huilen. Ik houd mijn blik gericht naar de iPad. Ineens zegt een zachte lieve stem; ‘hé, komt er een verdrietje aan?’
Even schrik ik dat ik ben betrapt, maar ik heb geleerd dat je kind je verdriet best mag zien. Ik kijk hem aan en teder veegt hij de traan van mijn gezicht. Hij zegt niets en glimlacht. Die blik, zó liefdevol! Ja hoor, daar komt dus nu nog een traan. Ik kan er om lachen en geef hem mijn lach.
Mijn hoofd gaat weer naar het scherm, we moeten verder. Zo vind ik, maar de kleine man is nog niet uitgesproken. ‘Mam, als je pijn hebt, dan doe je maar je ogen dicht’ en weer komt er een liefdevolle lach achteraan.
‘Dat zal ik doen lieverd. Dank je wel’. Samen luisteren we het verhaal af en gaan dan bidden. Wat een fijn gevoel geven zijn woorden en lach. Ik kan de avond nog even aan! Deze mooie momenten zijn goud waard. Ik koester ze, ze brengen mij weer wat in balans.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *