Even slikken en weer doorgaan

Een aantal maanden terug is Joshua bijna gestikt. Door snel handelen en helder denken is het goed gekomen. Een ongelukje zit in een klein hoekje zeggen we wel, maar soms komt er meer achter weg.
De buurvrouw moest de heimlich greep toepassen. Het had veel indruk gemaakt allemaal bij de kleine man. Wijzelf hebben er de dag erna al niet meer bij stil gestaan. Maar nadien werd eten een drama. Hij durfde niets meer te eten. Bij alles dacht hij dat hij zou stikken. Hoe gezellig we het ook maakten, hoe lekker het eten ook was. Kleine hapjes, pureren, het mocht niet baten. Op het laatst dronk hij alleen nog maar en als eten had hij bouillon. De hapjes brood (zonder korst uiteraard) die binnen kwamen waren simpelweg te weinig. De huisarts gebeld en wat tips gekregen en een verwijzing voor de logopedist. Slik angst. Op school bij de juf hadden we het al aan gekaart. Tevens heeft hij gevoelige darmen. Ze hield er rekening mee en begreep nu ook het moeizame eten. Het was nog maar in het prille begin van zijn kennismaking met de basisschool maar hij kent natuurlijk zijn broer en diens klas al goed. De vriendjes van Bjarne waren zijn speelvriendjes al.
Op een bepaald moment had Joshua door dat er structuur zit in de buiten speelmomenten. En dàt vertelde zijn juf mij op een middag.

Lunchen doen ze in de klas wie het op heeft mag naar buiten. Wie het na een bepaalde tijd niet op heeft moet buiten, voor het lokaal, op het stoepje zitten verder eten. Joshua die eerder heel langzaam was en regelmatig op het stoepje zat (dat slikken was wel echt een probleem) was ineens op tijd klaar met eten! Het bleek maar weer hoe sommige ‘blokkades’ echt ‘tussen de oren’ kunnen zitten.
Toen Joshua én zijn drinken én zijn brood ruim voor de buiten speeltijd op had wilde juf wel weten hoe dat kwam… Toen kwam de aap uit de mouw; Bjarne zijn klas speelt tegelijkertijd buiten in de middag! Dat was DE reden om zo snel mogelijk zijn eten op te hebben en buiten te kunnen zijn! Ons mannetje met een slik probleem had opeens zeer weinig problemen met eten. Wat was het even vervelend dat mama dit nu ook wist. Het was zo’n ideale gelegenheid om van al dat “groen” op zijn bord af te komen. Voor ons als ouders een goed moment om positief te zijn, hem aanmoedigen! ‘Bij juf gaat het zó goed!’ ‘Wat kun jij goed eten!’ En ja het heeft misschien een week of anderhalf gekost maar toen was het ‘slik probleem’ zo goed als verdwenen.

Eerlijk is eerlijk, hij denkt zeker wel na bij harde etenswaren of snoepjes of het wel ‘geschikt’ is, maar de logopedist, die hebben we nooit gezien! Het was best een geniaal bedachte wijze om van wat je als kleuter niet lust af te komen, maar hij is weer de oude. Buitenspelen met broer en vriendjes is toch best belangrijk. En dat “groen”, dat is een ander verhaal. Hij krijgt voldoende ervan binnen en daar gaat het om. Want strijd aan tafel daar doen wij al heel lang niet meer aan. Dat moet je niet willen. Even slikken en weer doorgaan 😀 Eten is gezellig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *