Samen zeggen we sorry

Een leuke moeder, een lieve moeder, een ik-ben-geen-stress moeder, een ik-blijf-altijd-kalm moeder. Ik zou ze allemaal willen zijn. Helaas, ondanks dat ik mijzelf echt wel een leuke en lieve moeder vind, ook ik kan en moet mij gewoon soms laten gaan. Dan ben ik voor even de schreeuw moeder of de mopperende-stress moeder die niet kan stoppen met haar klaagzang over haar moeder leven. En wat kan ik mijzelf dan even later weer schuldig voelen, want ik doe alles echt wel met liefde. Toch leveren ook die mindere momenten mooie dingen op. Wanneer ik toch echt heel vaak tot 10 heb geteld en de woede uitbarstingen van mijn kind met liefde heb benaderd kan het gebeuren dat ik alsnog ontplof. Gevoelens razen door mijn hoofd. En als dan de gedachte komt ‘wat heb ik nou verkeerd gedaan?’ Omtrent waarom begrijpen we elkaar niet, dan kan ik gaan huilen. Geen zelfmedelijden, puur verdriet van onmacht, mijn kind niet te kunnen geven wat hij nodig heeft aan begrip.
Het moment dat mijn kind dan naar mij toe komt en zegt ‘Mam, het spijt me. Ik mag niet zo lelijk doen/schreeuwen’ of ‘ik zal…. doen’. En dàn erachter aan die ene zin dat je weer tranen krijgt; ‘Ik hou van jou’.
Dan weet ik, ik doe het goed! En dan ben ik trots op mijn kind en knuffelen we en zeg ook ik sorry en ik hou van jou!