“Een golf van moederinstinct”

Het is de één na laatste dag van het jaar dat we opgelucht en met een bijzonder gevoel het ziekenhuis uit lopen. Wat we zagen was één kindje met een mooi kloppend hartje. Dat moment dat ineens alles ècht voelt. Er is een leven in mij. Ik ben een moeder en toch stroom er op zo’n moment een golf aan moederinstinct over me heen. Liefde en zorg zal het vanaf nu krijgen.
Ondertussen eet ik al dagen niet meer, 24/7 misselijk en echt niets dat binnen blijft. Na een aantal dagen moet ik toch komen voor een check. Gelukkig heb ik nog voldoende vocht vast gehouden. De dag van termijn echo breekt aan. Inmiddels ben ik aan de insuline gezet en sta ik onder controle van internist en verpleegkundige. Puur voor de groei en gezondheid van de baby. De termijn echo is ondanks een beweeglijk kindje gelukt. Ondertussen wacht ik vrij relax op de check voor uitdroging. Nog een paar afspraken hier afronden en dan naar huis. De verpleegster komt terug, mevrouw, ik heb overleg gehad maar u moet vandaag blijven. U bent uitgedroogd. U kunt zich vanmiddag na uw afspraken melden. Dit hadden we niet verwacht, maar de lieve en goede zorg is er niet voor niets. S’avonds kom ik tegen 7u weer thuis. Morgenvroeg weer melden. Het infuus mag eraf ik kan er weer tegen aan!

Gisteren weer controles gehad en het kindje gezien. Nog altijd heerlijk beweeglijk,zo mooi 😄 Dat ik nauwelijks eet (het afvallen houdt wel aan) kan nu nog, wel moet ik me melden als ik te veel vocht niet binnen kan houden.
Uit voorzorg iedere week controles. Ik leef bij de dag en ga er vanuit dat het over een week of 4 beter zal gaan. Gewoon weer de dagelijkse routine oppakken, daar kijk ik naar uit!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *