De (even niet) voorbeeldige moeder

Nu de jongste zoon ook naar school is mis ik af en toe wel eens die één op één momentjes met hem. Wanneer de anderen op school waren en ik in basis even het huis aan kant had was het steevast; ‘Mama, gaan we zo ook koffie drinken? En mag ik dan ook kindjeskoffie?’ Het was hèt moment dat we beiden zo ‘gezellig’ vonden. En ja, misschien heb ik meer tijd aan hem uiteindelijk kunnen besteden dan aan de andere twee. Volgens mij ontkom je daar als moeder met meerdere kinderen niet aan, toch heeft dat schuldgevoel lang gehangen.

Ook speelt de aandacht voor de oudste mee, een kind met ASS, dat na afwijzing in groep 5/6 van de reguliere school verkeerd is doorverwezen door dezelfde school. Het heeft anderhalf jaar gekost om dat recht te breien, hij was totaal overspannen geworden door die foute verwijzing. Precies het jaar dat Bjarne voor het eerst naar de basisschool ging, de tijd dat je dáár vooral aandacht voor wil hebben. Voor alle leuke en mooie ervaringen van hem. Positieve aandacht geven, aan alle drie uiteraard. Dat dàt er niet was op de manier zoals ik wilde en vind hoe het had gemoeten daar heb ik mee gezeten.

Zoals één van de begeleiders zei; ‘Je staat op stand ‘overleven’ je loopt maanden lang op je tenen, accepteer dat het logisch is dat je af en toe uit de bocht schiet, even niet als een voorbeeldige moeder reageert.’ Dat heeft mij aan het denken gezet. Perfect, alles moet altijd perfect en dat kan niet. Er ontstaat een vicieuze cirkel. Je reageert niet zoals het hoort, zoals je ook wil reageren, vervolgens wordt je weer boos en teleurgesteld naar jezelf. Dan hebben we het nog niet over ongevraagde commentaren van buitenstaanders wanneer jij machteloos bent bij een woede uitbarsting van je kind omdat hij het niet begrijpt door zijn autisme beperking. Op deze manier worden negatieve gedachten steeds groter als een olievlek die uit loopt.
In de afgelopen tijden hebben die woorden van de begeleider goed door gedrongen. Ergens heb ik een knop omgedraaid. Het ging dan wel stapsgewijs. Als een keukenmachine waarbij je de pulse knop steeds een stand hoger zet, maar uiteindelijk dat hebt wat je nodig hebt om te gebruiken. De positieve gedachten. En in dit geval de positieve gedachten van een moeder over hoe ze functioneert, hoe ze haar aandacht verdeeld. Al jong kon ik kleine dingen waarderen en dat inzicht moest ik weer of in ieder geval veel meer gebruiken. Heb geen hoge verwachtingen van situaties, prestaties van je kind èn van jezelf. Zie de kleine stapjes en mooie momenten van je kind. Geniet daar van! Èn zie dan óók de kleine mooie stappen van jezelf.

Nu kan ik genieten van de ‘vrije’ momenten voor mijzelf en geniet ik extra van de momenten dat ik eens één op één kan zijn met één van de jongens! Laat positieve gedachten en reacties je helpen en volg gewoon lekker je eigen moedergevoel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *